‘Gelukkig heb je niet echt iets”, zegt ze.
”Hoe bedoel je?” vraag ik
”Nou gewoon, je hebt niet echt iets, geen breuken of zo”…..

Oh man, wat zijn dit heftige uitspraken.
Een whiplash hebben is gewoon al kut genoeg en helaas erg onvoorspelbaar in tijd en klachten. En dat het niet zichtbaar is (hoewel, kijk maar goed voor wie wil zien), dan is het er kennelijk niet.
Onzichtbaar letsel betekent niet dat degene zich aanstelt of zielig is. Het is geen kwestie van ”keuze of de wil aanspreken”, het is gewoon lamgelegd worden. Door iets wat groter is dan mijzelf. Het leven weet het altijd beter dan ik met mijn wil kan willen. Bij de dag leven nu, met spaarzame lieve mensen om me heen.

Hierbij wil ik het licht werpen op allerlei onzichtbare aandoeningen in onze maatschappij. Als je er nooit mee te maken hebt gehad, wees blij. Maar luister en kijk met je hart en maak echt contact en laat oordelen thuis.
Iemand berichtte mij laatst via prive-chat dat zij het herkende en niet eens haar eigen onzichtbare ziekte/aandoening naar buiten wil en durft te brengen, bang om niet serieus te worden genomen. Dat is toch erg.

Gewoon luisteren en er zijn. Dat is het licht, de warmte die nodig is. Als je oordelen hebt, blijf dan maar thuis.