In je kracht staan.

Ik word een beetje moe van een hype.
De hype van: ”ga in je kracht staan”!
Die mannelijke uiting van ”recht je rug, sta in je kracht, kom op.”
Alle jezusmina, dat is zo onnatuurlijk, zo vermoeiend.

Het is naar mijn idee juist verlammend om elke keer maar weer in je kracht te moeten.
Oh ja, zo dacht ik er ook over, vroeger. Maar het klopt niet weet ik nu en het heeft mij juist veel kracht gekost.

Net als kracht en krachteloosheid bij elkaar horen, de dag bij de nacht, kleurloos bij kleurrijk, hoogtij bij laagtij. Die twee wisselen elkaar af als natuurlijke cycli.
Het leven ontmoet ons daar ergens, in between.

Denk je dat dieren met kracht bezig zijn?
Die roven en jagen als ze het nodig hebben en gebruiken hun energie en kracht daarvoor.
Als ze verwond zijn, trekken ze zich terug en liggen stil hun wonden te likken.

In mijn kracht staan?
Mag die zin even aan me voorbij gaan alsjeblieft. Kom er even niet mee.
Ik wil rusten. Overgeven. Moe zijn. Krachteloos mogen zijn, in onbalans. Verslagen. Bedroefd.
En dat dat net zo belangrijk en hoog staat als in je kracht staan. Het is gewoon de andere kant van de medaille.

Er is een tijdperkmoeheid om altijd maar in je kracht te moeten.
pffffffffffffffffff.
Die komt vanzelf weer als ze is uitgerust .