De wereld kan niet zonder.

Nu het weer donkerder wordt en er vast een koude winter voor de deur staat – stiekem hoop ik dat – is het fijn om de warmte ook weer bij elkaar te zoeken. Ik bedoel fysieke ontmoetingen. Met aandacht, hoofd en hart bij elkaar. Ik kan me steeds meer zorgen maken over het gebrek aan echt menselijk contact. Overal lijkt de mobiel bijna een vervanger te zijn geworden. Geen aanvulling meer maar regelrecht een invulling. Wat resulteert in kort en vluchtig contact tussen mens en mens. En het ergste: dit wordt doodnormaal gevonden!

De grootste en wereldlijke informatieverstrekker die de komst van de gsm en de computer de laatste 20 jaar heeft ingenomen kent zoals iedereen weet ook een keerzijde: allereerst de schrikbarend toegenomen straling van wifi-golven met alle dramatische gezondheidsgevolgen voor de mens maar ook het ontbreken van echt contact. Echte, diepe verbinding. Tussen mens en mens maar ook tussen mens en dier. De paradox: de enorme verruiming door de instroom van allerlei communicatiemiddelen waardoor wij kunnen corresponderen van en naar alle gebieden van de wereld én tegelijkertijd de verenging en verarming van waarlijk fysiek en emotioneel gevoelscontact.

Ik realiseer me terdege hoe mijn wereld bijvoorbeeld door facebook enorm is uitgebreid. Met ruim 1400 ‘’vrienden’’ kan ik mijzelf laten zien, mijn bedrijf op de kaart zetten en lees ik wat bij hen speelt. En tegelijkertijd als ik niet oppas, raak ik versplinterd en versnipper ik mijzelf, gaat de focus van binnen naar buiten. Door teveel bezig te zijn met social media maakt mijn hoofd snel overuren en gaat dat ten koste van mijn rust, mijn lichaam en mijn mijmeringen aan zelfbeschouwing. Een lange dag ‘’je stierlijk vervelen’’ wordt niet aangemoedigd in deze drukke maatschappij maar kan wel een enorme verrijking en ontspanning zijn van je innerlijk leven. Helaas klinkt dat wat minder hip, een ‘’och ik heb het zo druk’’ geeft toch een veel interessantere indruk. En interessant willen we zijn.

Volle hoofden.

De gsm en computers zijn niet meer weg te denken uit onze leefwereld. Ze geven ons veel informatie en de wereld is letterlijk binnen handbereik. Er is gewoon geen  informatie meer waar je niet bij kan. En dat is handig aan de ene kant maar waarom zou je dat willen? Worden onze hoofden niet te vol en onze harten te leeg? Kijk, ik heb het niet over het ópheffen van het hele internetverkeer of mobiele netwerkverkeer, ik heb het over het inperken van ons overmatig gebruik.

Wie schreef ook alweer eeuwen geleden dat de mensheid ten onder zal gaan aan eigen technologische ontwikkelingen? En wat dacht je van Atlantis. Een hoogstaandebeschaving met progressieve en innovatieve uitvindingen op allerlei gebied, teloor gegaan aan zijn eigen vooruitgang.

Irritante onderbreking.

Wanneer mijn lief met de telefoon in de aanslag een gesprek met me voert, voel ik me onrustig worden. Of erger, als hij midden in ons gesprek er een paar keer uit gewoonte op kijkt. Misschien ben ik te ouderwets of hanteer ik te hoge maatstaven maar als verbinder- pur- sang, voel ik me er niet goed bij. Ik wil in een gesprek oogcontact en wederzijdse aandacht. Ik wil verbindingen en uitwisseling in rust zonder allerlei nodeloze afleidingen en storingen.

Ik raak de draad kwijt wanneer te vaak de aandacht verslapt of onderbroken wordt en de interesse naar een doods apparaat gaat. Er zit dan gewoon een immens irritante stoorzender tussen. Niet dat ding is de stoorzender overigens, wel de keus om daar veel op te kijken. Een killer tussen twee mensen. Een liefdesmoordenaar. Voor mij dan. ’’Gebruik dat ding als je alleen bent’’, roep ik dan. Ik wil een gesprek. Of niet. Maar niet half. Daar word ik doodmoe van en gefrustreerd. Het contact en de communicatie lekt weg en als dat herhaaldelijk gebeurt, denk ik: ‘’laat maar zitten’’.

De wereld kan niet zonder.

Afgelopen zomer met die zonovergoten uren in Nederland heb ik regelmatig op terras zitten schrijven. Wat ik om me heen zag, waren moeders (en soms vaders, in minder groten getale) met hun pasgeborenen in kinderwagens of baby’s in buggy’s. Moeders met de telefoon in de hand, kijkend met gebogen hoofd, geconcentreerd naar het apparaat. Druk append of bellend. En niet slechts luttele minuten.

Met pijn in mijn hart keek ik die taferelen aan. Als ik dan naar de baby keek, dan zag ik die om zich heen kijken, naar moeder zoeken, soms beginnen te huilen, een dikke pruillip trekken of stil wachten op mogelijk komend contact.

“Hoe moet dat later’’, vroeg ik me dan af, wanneer ze naar school gaan en ook veelal op de laptop, tablet of telefoon zullen zitten. Zij kennen het leven immers niet anders. Waar blijft de ruimte voor hun gevoels- en binnenwereld? Hun ontdekken en zintuiglijke waarneming van de fysiek wereld? Nu weet ik dat er een groot aantal ouders zijn die zich bewust zijn van dit fenomeen en andere keuzes maken maar ik vrees dat ze sterk in de minderheid zijn.

Mijn hart huilt. Kinderen hebben contact nodig. Aanraking. Liefde. Aandacht. Zij moeten gezien worden zodat ze zichzelf leren kennen, én de ander. Hebben uitwisseling nodig en een hart wat voldoende bij hen kan zijn. Zal het kind zich zo vroeg al niet eenzaam voelen?

Het is allerminst bedoeld om te oordelen of een vinger te wijzen. Ik wil enkel de gevolgen van dit wereldbeeld kenbaar maken en mijn zorg uitspreken. Het verbinden als sociaal aspect is noodzakelijk voor het welzijn van ieder mens.

Bewegen.

Daarnaast wordt het lichaam ondergeschikt gemaakt en veel te weinig gebruikt om te bewegen. In mijn lagere schoolleeftijd hingen we in de pauzes aan de rekstokken, renden ons rot, verstopten we ons achter schuren en bomen, schommelden we hoog totdat we bijna over de kop gingen en klommen in bomen. We gebruikten het lichaam voor wat het was en wat het kon. Je leerde daarin ook je grenzen kennen én je lichaam te bewonen. Elk lichaam heeft beweging nodig en niet alleen een opgroeiend kind. Ik weet nog toen ik op mijn dertigste mijn eerste auto kocht, ik in dat jaar zes kilo aankwam! Zes kilo’s gratis en voor niks.  Puur omdat ik de fiets niet meer pakte en met mijn kont in de auto zat. Lekker en gemakkelijk. En zo ook het gebruik van de laptop en de mobiele telefoon. Vroeger zocht ik informatie op in de bibliotheek en kopieerde ik stapels bladzijden; zat ik later in mijn studietijd met studiegenoten uren achtereen handgeschreven werkstukken te maken. Nu zag ik laatst vele studenten achter het scherm van hun Apple’s hetzelfde doen. Het is niet verkeerd. De tijd is veranderd. Zoveel sneller en digitaler. Maar het is niet meer in balans.

En ik mis het. Zelf lees ik het liefst met een boek in mijn handen. Dat geeft rust. Een e-book is superhandig als je bijvoorbeeld op vakantie gaat, maar ik kan er niet aan ruiken, ik kan de bladzijden niet krullen, kan er geen notitie in maken en ik zet het niet weg in mijn kast als naslagwerk. Ik weet het, Ik ben vast een romantische eind veertiger. En nee, het leven vroeger was niet beter. Of mooier. Maar het was wel meer een fysieke wereld. Met veel minder prikkels. Met meer stilte ook. Minder ruis door televisieprogramma’s en beeldschermen. En zoveel minder piepjes, deuntjes, belletjes in treinen en supermarkten.

Ik verlang er naar. Dat ik niet opzij hoef te gaan voor een tegemoet lopende voetganger die druk bezig is met zijn telefoon. Ik stap ook niet meer opzij. Ik roep nu meestal even: ‘’boeh’’. Daar schrikt de  apper van op. Het werkt eigenlijk altijd.  Ik hoef mij niet meer aan de kant te haasten en  door het verstoord opkijken van de apper is er toch even oogcontact geweest ….

het stof op je pad

Het is zo belangrijk om zo vroeg mogelijk in je leven te weten wie je echt bent. Wat je komt brengen. Wat je ziel als kwaliteit heeft en wil uitdragen. Die spiegel heb je nodig maar kan in veel gevallen niet gegeven worden. Als de ouder zichzelf bijvoorbeeld niet ten diepste kent, kan deze het eigen kind ook niet erkennen. En wordt dan onbewust iets gespiegeld wat het kind niet is maar wel gaat geloven. Daar begint de kronkel en spagaat al.

Als ik vroeg in mijn leven had mogen horen en weten wie ik ten diepste was en wat ik hier kwam doen, waren mij vele dwalingen en zwaarte bespaard gebleven. En toch koos mijn ziel dit pad. Om door al het stof heen alle onwaarheden te laten buigen.
Maar jemig, als ik terugkijk op lange invaliderende ziektejaren en jarenlang met mijn ziel onder de arm lopen, mijn ware zelf zoekende omdat ik voelde dat er zoveel meer was. Kruipend door het stof, mijzelf door alles heen duwende…. Dan mocht dat voor mij ook wel anders gegaan zijn.

Ik ben 47 en mijn kracht weet ik ondertussen. Toen ik 35 was, kwam ik bij een prachtige vrouw die haar zielenwerk verstond. Zij hield me een spiegel en ik zag door haar wie ik ten diepste was. Doordat de kern werd geraakt kon mijn ziel zich weer herstellen. Ik voelde mij gezien en erkend. Mijn lichaam ging zich zachtjes aan ook herstellen. Want zo gauw de geest en het zelfbeeld geneest, en de leugens worden opgetild, volgt het lichaam vanzelf. Rijkdom, wijsheid en grootsheid begonnen zich bij me aan te sluiten.

Als alles gezien en erkend wordt, is er een deur die open gaat en stroomt nieuwe wind je leven binnen. Als die deur dicht blijft, wordt het muf, plakkerig en stagneert alles op den duur. We kunnen echter niets wegpoetsen. We kunnen alleen bewust creëren op een manier die voor ons goed is en laat groeien. Door angsten en twijfels heengaan bijvoorbeeld. Niet aan problemen werken maar je juist focussen op wie je echt bent. Die diamant die in jouzelf zit, zit te wachten tot je haar ontdekt. Dan begint jóuw leven. Dan gaat jouw stem anders klinken en volgt als vanzelf jouw roeping.

Mijn missie is om jou daarin te zien zodat je jezelf gaat zien en je een stuk op jouw levenspad te helpen. Jouw essentie te ontdekken en tot leven te brengen. Niets oppoetsen maar juist die ruwe diamant in jou helpen blootleggen.

 

Pad

Lief mens,

Ga toch door……
Als je groeit, zullen er altijd mensen afvallen,
niet meer met je meelopen.
Loop verder…..en kijk niet meer achterom.

Als je bloeit, zal niet iedereen met je mee willen doen,
Als je pad breder of smaller wordt,
zullen mensen zich misschien van je afwenden.

Ga dan nog verder open en spreid je vleugels,
neem anderen mee en houd de deur open
voor nieuwe levenslustige reisgenoten.
Laat hen gaan waar jalouzie of onbegrip is
of wanneer men jou niet meer kan volgen

Wandel verder,
houd jezelf niet tegen,
Het is pad van de Bron
wat altijd JOU zal blijven volgen

Heilige tempel of goedkope lustgrot?

Waarde van Seksualiteit.

Heilige tempel of goedkope lustgrot?

Terras-praat.

Hoeveel heb jij er eigenlijk gehad?’’ vraagt de brildragende jonge vrouw aan haar donkere krullenvriendin en kijkt haar nieuwsgierig aan. ‘’Hoeveel mannen bedoel je?’’ Ja, hoeveel mannen. ‘’Jee, nou ik denk zo’n 8 of 9’’, antwoordt de krul. De bril verslikt zich bijna.

Jij, 8 of 9? Met grote ogen kijkt de bril naar de krullen. Ze zitten op terras in hartje Deventer, genietend van de zon, nippend aan hun tweede glas rosé.

‘’eh, is dat erg of zo?’’ vraagt de krul en begint dan zachtjes haar verleden op te sommen. ‘’Eerst was er Bart, dat was kort maar heftig maar daarna kwam Steven en daar had ik natuurlijk ruim 4 jaar een relatie mee en toen kwam Scott….’’. ‘’Jaja….dat weet ik nog, onderbreekt de bril.

‘’Hoeveel jij dan?’’ vraagt krul belangstellend aan haar vriendin. De bril gaat er eens goed voor zitten en nipt steviger aan haar glas. Nou, zeker wel boven de 70, ik schat 75. ‘’

‘’75? Meen je. Hou je een lijst bij of zo? ‘’ De krul grijnst, zet haar glas weg en is even stil. Ze kijkt naar haar vriendin die in de verte staart, net of de kwantiteit van haar bedpartners haar een vorm van allure en status geeft. Het lijkt in ieder geval alsof de bril er apetrots op is.

Bovenstaande is zomaar een verkorte weergave van een gesprek wat ik opving op een terras tussen twee vriendinnen. Aanleiding voor mij om dit artikel te schrijven.

Historie

Wat een rijke historie kent de seksuele revolutie en evolutie in Nederland. Tot de vorige eeuw en met weinig geboorteregulerende middelen voor handen was seks toch voornamelijk bedoeld om zich voort te planten. Een waarborg was het om het geslacht voort te dragen zodat zoon of dochter de boerderij of de bakkerij kon opvolgen. In de jaren 60 tijdens de seksuele revolutie en drang om zich van strenge structuren en dogma’s los te maken kwam daar de invoer van de pil en het condoom. We hoefden plots niet meer zo voorzichtig te zijn. Rigiditeit kwam uit de taboesfeer en lang leefden de drugs, de seks en het vrije leven. Seks kwam zo met deze woelige jaren uit eeuwenoude ‘’zondige’’ sferen en de vrouwenemancipatie is daarin een mooie stap voorwaarts geweest voor een gelijkwaardiger rol van de vrouw.

Aards plan of oude kennis

Seksualiteit en verliefdheid is een fantastisch goddelijk concept en aards plan. Het zit geweldig in elkaar, met uiterste eenvoud en precisie ontworpen. De chemie is bedoeld om elkaar aan te trekken, verliefdheid te ervaren, lust op te wekken, met elkaar naar bed te gaan, verbinding te leggen, overgave te bereiken, klaar te komen en vervolgens nieuw leven voort te zetten. Een cirkel om u tegen te zeggen. Dat hadden wij mensen niet kunnen bedenken. Wij mensen denken namelijk vaak te moeilijk. Leven en echtheid is vaak eenvoudig. Seksualiteit is van nature goddelijk, eenvoudig en heilig, de mens heeft er iets anders van gemaakt. Seksualiteit is zo heerlijk gemaakt omdat ons mens-zijn zo de waarborg wordt gegeven aardse cycli. Aardse geneugten zijn niet slecht, ze zijn er om goed mee om te gaan en juist de diepte ervan te beleven.

In de tempels eeuwen geleden werd er les gegeven in goddelijke seksualiteit. Om heilige verbindingen te kunnen aangaan. Met lichamelijke technieken, vrije adem en een open ruime geest werd dit onderwezen. Om met zuiverheid en liefde het vrouwelijk lichaam te openen voor de man, zodat de man de vrouw kon nemen als zijn koningin en de vrouw kieskeurig als ze was zich liet nemen door haar koning. Een diep ontvangen en geven als ware gift naar elkaar. Eén die energie geeft en je vervuld in plaats van leegmaakt en berooft.

Eigenwaarde of niet.

In het geval van de bril en de krul, de twee vriendinnen van het terras, lijkt de bril naar aanleiding van de hoeveelheid seks met diverse mannen haar eigenwaarde en zelfwaardering daaraan te ontlenen. Maar is dat echt zo? Is het niet eerder een camouflage van het gebrek hieraan? Wat is de innerlijke motivatie om dit jaar in jaar uit te leven?

Hoe ouder we worden en hoe meer ervaringen we met ons meedragen, hoe rijper we worden. Althans zo zou het qua evolutie horen te verlopen. Met jonge vrouwen die experimenteren is niks mis mee, móet zelfs misschien wel om zonder schuld en schaamte zich los te weken van strakke structuren door opvoeding of cultuur. Vaak echter zet deze tred zich voort als het jonge meisje opgroeit. Ze blijft in die fase hangen en gaat zo voorbij aan de cycli leven-dood-leven waarbij er rijping en verandering plaats vindt en de ziel iets anders wil ervaren.

Naakt

Het rijpen komt ook in de seksualiteit tot uitdrukking omdat seksualiteit een voortvloeisel is van de liefde die er is tussen twee mensen. Het is het fysiek en energetisch samenbrengen van twee zielen wier lichamen door die liefde samensmelten. Die de vrouw haar vrouw-zijn laat voelen en de man zijn man-zijn. Die zo in elkaar durven opgaan dat de twee energieën- die heilige liefde en de dierlijke lust samenvallen en één worden. Seksualiteit is naakt. Letterlijk en figuurlijk: kwetsbaarder kan niet. En seksualiteit is goddelijk: we zijn immers zo ter wereld gekomen! Hoe kan dat slecht en zondig zijn…

Ontdekkingstocht

De eerste jaren van het leven als puber en adolescent is het een ontdekken. Het ontdekken van het eigen lichaam, van het lichaam van de andere sekse , orgastische samentrekkingen en hoogtepunten beleven. Het lichaam en de geest zijn jong, veerkrachtig , gretig. Tenminste, dat hoeft niet zo te zijn maar als er weinig blokkades en taboes zijn, is het seksuele avontuur doorgaans een spannende ontdekkingstocht. Ik zelf ben in het geheel niet vrij opgevoed met seks en lichamelijkheid. Veel later heb ik pas werkelijk kunnen genieten toen ik het keurslijf en de overgenomen kramp van mijn (voor)ouders had losgeweekt en ik in mijn eigen seksualiteit en vrouwelijkheid kon duiken.

Interesse in elkaar.

Als twee mensen elkaar net hebben ontmoet, is het heel wijs om elkaar eerst te leren kennen. Waar houdt hij/zij persoon van? Hoe wordt gedacht over de liefde? Hoe kust de ander: is het wat ronddraaien of voel je de vlinders tot onder je navel fladderen. Hoe gaat de ander om met jou? Hoe reageert deze persoon? Hoe laat hij/zij jou voelen? Is er interesse in jouw dromen en verlangens. Is er integriteit? Voel je je veilig?

Dan worden er lijnen van liefde geweven in het hart en de geest en zal het lichaam als vanzelf volgen. Is er ergens weerstand, is er een subtiele vorm van agressie, afwijzing en ongeduld: wees dan trouw aan jezelf en voel goed of dit dan de juiste keuze is. Is het deze persoon waar jij je mee wil verbinden? Doe jezelf niet tekort en vind die partner die jou echt helemaal wil leren kennen, die niet afhaakt na wat intense emoties, die ze niet wegwuift maar die jou beter en op een dieper niveau wil leren kennen. Die in grote mate bereid en beschikbaar is en gelijkwaardig naast je kan en wil staan. Niet er boven, niet eronder maar naast jou. Doorsta de cycli van liefde en relaties. De juiste partner is direct verbonden met jouw zielengroei. In die zin klopt elke partner altijd omdat ze jouw spiegelen wat diep in jou is en waar je je nog niet van bewust bent. Kies bewust. Kies verstandig. Wanneer je iedere keer een zelfde soort partner aantrekt, met eenzelfde thema, krab dan eens achter je oren wat dat zegt over jou.

Oorzaak en gevolg.

In het geval van de bril zit zij nog niet in het voorstadium van ‘’verbinding kunnen aangaan’’. Want in verbinding kom je jezelf tegen, je eigenliefde, je draagkracht en ook al je angsten. De krul is serieuzer en heeft langere relaties gehad. Niets ten nadele van de bril overigens: haar achtergrond en opvoeding zal onlosmakelijk met haar gedrag en houding te maken hebben. Zo heeft een ieder van ons een masker en overleving ooit gecreëerd. Maar hoe bewuster je wordt, hoe kieskeuriger, hoe heiliger je je lichaam zal ervaren en natuurlijk en wild je in je leven zal staan. ‘’Wild’’ is in deze context synoniem voor goddelijk. Bewust. Natuurlijk. Vanuit kracht en authenticiteit. En betekent niet losbandig, roekeloos of onwetend.

Leren

Alle relaties dienen een doel. Welke dat is, heb je met jezelf uit te zoeken en is vaak nog een hele puzzel. Ze dienen er echter altijd voor om jouw diepste zelf te leren kennen. Je schatten, je angsten én je diep ingeprente overtuigingen.

Ik ken zelf relaties die ervoor zorgden om bepaalde kwaliteiten en vaardigheden in mijzelf te ontwikkelen. Ooit had ik een korte affaire met een man die op zijn 38e achteraf nog bij zijn moeder woonde; die toen ik in de keuken thee aan het maken was, doodleuk zonder scrupules mijn dagboek aan het lezen was. Die verstond duidelijk de taal van integriteit niet en begreep niet waarom ik hem eruit zette. Een les voor mij in grenzen en zelfrespect. Jaren later had ik een langere latrelatie met een man waar ik – achteraf gezien- voor zorgde, het type zorgzame moeder-afwachtend kind. Een man die op geen enkele manier op eigen benen stond of waar ik van op aan kon. Ik zorgde voor hem, een patroon wat ik kende uit mijn eigen jeugd. Een les voor mij om mijn godin en vrouwelijkheid te eren en om oude patronen uit de jeugd te zien, los te laten door het echt niet meer te willen. En zo kan ik wel even doorgaan. Ook karmische relaties die op mijn weg kwamen om ze alsnog te voelen en los te laten. Allemaal stapsteentjes die best pijnlijk waren maar een enorme groei in mij bewerkstelligde zodat ik mijn ware zelf vond en daarmee eindelijk die man in mijn leven kwam waarmee ik die complete en allesomvattende liefde kan delen

De broer en zus relatie

En dan is er ook een ander type die nogal eens voorkomt. De man en vrouw die geen seks (meer) hebben en als broer en zus zijn gaan leven. Zij hebben niet meer dat weefgetouw van die diepste uitlijning van man en vrouw. Uitingen als ‘’te druk, de kinderen, te moe’’ zijn escapes om niet meer in die pure liefdesverbinding te hoeven blijven. Het vuur is gedoofd. Het lichaam loopt niet meer warm. Het is niet de oorzaak maar een groot signaal dat er iets mist in de relatie. Dat er iets niet klopt, dat die uit balans is en snakt naar openheid en eerlijkheid. In eerste plaats met jezelf. Liefde is een emotionele weg. Dat het niet over rozen gaat, wisten de meesten al. Aan de rozen zitten doorns, want zonder doorns geen volledige bloem. Als we zowel de doorns als de roos kunnen accepteren, volgt er een positieve groei en laat de liefde ons omhoog klimmen.

Heilig huwelijk

In deze snelle en diep transformerende tijd komen we – de één sneller dan de ander maar uiteindelijk allemaal – tot ons eigen heilig huwelijk. Eerst in ons zelf en automatisch daarmee met die ander. ‘’Ik ben de jouwe, jij de mijne’’ zijn niet zomaar uitlatingen , nee ze komen voort uit een behoefte aan hechting en een oerverlangen om die éénheid weer te ervaren die we nog zo goed ergens kennen uit onze blauwdruk en eerdere levens. Een aangaan van het heilig huwelijk met twee heilige lichamen die onbeschaamd en vrij elkaar willen opzuigen en indrinken. Samenkomen. Binnendringen. Toelaten. Opnemen. Zonder angst en reserves.

Het lichaam als graadmeter

In het geval van de bril zal er weinig veiligheid zijn. Eerst is er de veiligheid en intentie nodig van elkaar echt diep willen leren kennen en dat kan niet met kortdurende of losse flodders, onenightstands. Dan gaat het om iets anders. Presteerseks, seks als substituut voor eigenwaarde, opvullen van innerlijke leegtes of het zogenaamde ‘’los neuken’’ om zich van eerdere relaties te bevrijden. Of, ‘’even kijken hoe goed je nog in de markt ligt’’, zoals ooit een vriendin mij vertelde. Wij kunnen onszelf voor de gek houden maar het lichaam liegt niet. Het zal hoe dan ook vroeg of laat van zich laten horen wanneer wij niet luisteren naar onze eigen liefde en het maar aan jan en alleman te grabbel gooien.

Wanneer de vrouw werkelijk kan voelen dat zij een heilige tempel in zich draagt en zo zichzelf met respect behandelt, zal ze ook die partner aantrekken die haar zo benadert. Eer je zelf en je lichaam eerst. Eer jouw behoeftes, jouw schoonheid en verlangen. Eren brengt balans en is de eerste stap naar het heilig huwelijk. Binnen in jouzelf.

Dan wordt één en één plots drie. De dierlijke wilde passie samengaand met de liefde van de ziel. Niet meer gefragmenteerd en gefaseerd maar compleet. Vraag jezelf af: wil ik mijn kwetsbaarheid , schoonheid en heiligheid ten diepste verbinden met deze persoon? Vraag het aan je lichaam. Het zal antwoord geven. Ware liefde zal JA zeggen. De vrouw die in haar lichaam de penis van de man ontvangt, heeft álles van hem te ontvangen, waardoor de man ook alles kan geven aan haar. De keuze moet compleet zijn. Geen achterdeurtjes of ‘’die en die is ook leuk’’. Daar is ongelooflijk veel moed voor nodig. Wanneer er een voluit JA is van beide kanten, kan de liefde die vorm krijgen en intensiteit die heling brengt. Een half gekozen liefde zal dat nooit brengen. Het is het toegroeien naar deze heelheid. In andere gevallen is het seksbeleving met misschien een tijdelijk bevredigend gevoel maar niet als duurzame verbinding of zielengroei.

Macht versus liefde.

Verkrachtingen zijn ultieme schadelijke onteringen van die heiligheid. Ontstaan uit macht. Binnendringen zonder toestemming is een oneindig zonde. Want alles aan en in het lichaam is heilig.

Ware liefde daarentegen dringt in overgave en openheid door alles heen. Ontstaan uit liefde. Alles raakt het aan. De liefde, het hart maar ook herinneringen en pijn. Dat wat gezien mag worden en losgelaten of juist om meer mee te verbinden. Als daar op de juiste wijze en met diep respect mee wordt omgegaan komen we uit bij die heelheid en eenwording. Dat is het waardevolste cadeau wat we onszelf en de ander kunnen geven.

Geschenk.

De bril die nog een weg heeft af te leggen in verbindingen en mag leren zich over te geven aan de liefde in plaats van zich laten afleiden door allerlei oppervlakkige seksbelevingen zou ik aanraden om te kijken en vooral te voelen wat bij haar de oorzaak is om dit steeds aan te gaan.

Seks is geen goedkope maar een goddelijke weg van de ziel. Je hart, ziel en lichaam openlijk delen is een kostbaar geschenk. Het vraagt moed en grootsheid en een enorme bereidheid dat samen aan te gaan. Om elke keer dieper en echter in jezelf en elkaar te wentelen. Door angst en weerstanden heen te gaan. Om die ultieme eenheid en bron te ervaren waarvoor het bedoeld is. En wanneer die draden zijn gelegd, elkaar ook weer los te laten in het diepe vertrouwen dat die wenteling elke keer dieper zal worden.

Zoals het leven ons elke dag geeft: een tapijt van nieuwe weefsels, kansen en uitdagingen.

© Sandra Doosje

Moeten mag

Ik word moe en geïrriteerd wanneer er weer iemand is die mijn woordkeus wil verbeteren.

Ik blij vandaag met nieuwe orakelkaarten naar de kassa. Mij blij uitlatend: ” yes, deze moeten mee”.

Ieder begrijpt toch hoe dat bedoeld wordt. Zo’ n dek roept je en dan luister je.

” Oh…moet nog wel…” krijg ik als antwoord van een blijkbaar “hoogspirituele” eigenaresse van de zaak.

Ja ik weet Moeten “moet” vervangen worden door Mogen. Moeten is dwingend en Mogen is ruim en liefdevol.

Maar ik heb nou eenmaal een hekel aan dat spiripiri gedoe. Het leeft niet. Het Moet allemaal volgens de regeltjes. En die regels worden helaas heel snel oordelen.

Maar….het leukste komt nog: het pinapparaat deed het niet meteen. “Nouuu..zegt de eigenaresse met haar hoofd gebogen geïrriteerd over het apparaat…”hij moet het gewoon doen.”  😉

” Nouuuu, zeg ik ….Moet…. ” Met een ingehouden grijns. Ik kon het niet laten

Ze kijkt op en het apparaat begint net weer te pruttelen.

Sja ….

Als ik “moeten” gebruik voor mijzelf wat van Mijzelf moet dan is dat mijn woordkeus..Ik vind de eigenaresse een betweterige muts als je een klant Moet verbeteren.

Maar goed….blij met de kaarten…die moesten nou eenmaal mee, die hadden geen keus

© Sandra Doosje

Tijd van leven

Tijd van intensiteit en warmte.
Tijd van verkoeling, van regen.
Tijd van kolkende lava en stilstaand water.
Tijd van afstand in vriendschappen
van liefde
van irritatie
vol bedenkingen
gevolgd door overgave.

Tijd van loslaten van het vasthouden
en vasthouden aan het loslaten
Tijd van pauzes en inkeer
Verdwalende overpeinzingen
Van verbinding en weer los zijn.
Van schoonmaak en opbouw
Van zuivere spiegel of haken van projecties

Zachte bries of
louterende regen
Cycli van leven, dood en wedergeboorte
van afscheid en elk nieuw begin

Het is hoe we met die getijden en ritmiek omgaan
Alles klopt.
Altijd.
Foutjes bestaan niet,

Enkel de ritmische levensdans.

 

© Sandra Doosje

 

Balans

Een vrouw heeft binnen de relatie ervoor te zorgen dat ze genoeg ontvangt opdat ze niet leeg, gefrustreerd en moe raakt in haar vrouwenhart.

Een vrouw heeft te zorgen dat zij aan zichzelf geeft en haar individu- zijn eert om zo haar gaven en kwaliteiten de wereld in te kunnen brengen.

Een man heeft binnen de relatie ervoor te zorgen dat hij genoeg geeft en aanwezig is in de relatie, opdat hij krachtig en liefdevol blijft in zijn mannenhart.

Een man heeft te zorgen dat hij zich in de buitenwereld dusdanig genoeg begrenst zodat hij sterk blijft en Thuis.

Met deze balans zullen de man en de vrouw elkaar dragen en voeden en Hartstochtelijk eren en liefhebben.

 

© Sandra Doosje

Geforceerd optimisme

Hoe vaak nog kom ik tegen binnen ”afdeling spiriland” een soort omhooggehouden valse schijn aan positiviteit, aan optimisme, een hoog ”het is goed”-gehalte. Een wegduwen van andere emoties alsof die schadelijk en minder zouden zijn.

Boosheid, verdriet, razernij, opschudding, weerstand, wanhoop, angsten, somberheid en twijfels, als gevolg van niet verwerkte pijnervaringen horen nu eenmaal ook bij het aardse leven.

Dit lijkt wel een soort goeroe-achtige stroming die mijns inziens niets te maken heeft met heelheid of groei. Het pretendeert ”verder” te zijn dan de ander. Dat kan niet, ieder loopt zijn eigen pad. Ieder is zo ver waar hij heeft te zijn.

Wanneer je je diepste en ”laagste” emoties kan aannemen en opnemen tezamen met jouw ”hoogste”emoties, jouw hogere zelf, komt jouw ware wezen van nature in het licht te staan. In licht, in kracht, in liefde.

Wanneer die 2 energieën samenvloeien en niet meer uit een besef van vals spiritisme bijna arrogant worden afgewezen binnen het zelf of bij de ander, komt er een nieuwe stroom, een nieuwe Jij. Daarin worden zogenaamde ”afwijkende” , afkeurende of ”minderwaardige” energieën omarmd en veranderen als vanzelf qua vorm en structuur.

Het zogeheten andere ”het is allemaal zo geweldig-model” en simpelweg het over andere lagen heen dansen opdat die eigenlijk niet gevoeld willen worden, werkt een indeling van goed en slecht in de hand en kan zo nooit heelheid bevorderen.

Het hoogste van jezelf komt naar voren als je je kan en durft te verbinden met het laagste in jezelf.

 

© Sandra Doosje

Pippi

“Pippi”

In vakanties worden televisieseries vaak herhaald. Vanochtend, onder het genot van een bak sterke koffie, zag ik een stukje van de avonturen van Pippi Langkous en op de één of andere manier bleef ik de hele aflevering kijken.

Die eigenwijze en vrolijke Pippi met haar sproeten en wijduitstaande vlechten; dat meisje dat we in de huidige tijd zouden labelen als ongetemd adhd-meisje of paardenfluisteraar, die gekke dingen uithaalt, de wereld ontdekt en zich nooit laat tegenhouden. Maar het behelst veel meer dan dat!

‘Pippi’ gaat over een oersterke persoonlijkheid die moedig haar hart volgt en een diep geloof in eigen kunnen heeft. Het gaat over een meisje dat de kracht van autonomie verstaat, zonder twijfels haar impulsen volgt en schaamteloos doet waar zij zelf zin in heeft. Die zich niet bekommert om onbezielde, opgelegde wetten van een of andere autoriteit maar die het vuur van haar eigen hart volgt en het leven zorgeloos en onvermoeibaar avonturiert. Haar zin van het leven is de zin ín het leven.

Echter, het is ook een het meisje dat ondanks haar intense levensmoed en uitbundigheid niet onverschillig of egocentrisch is, die dol is op haar twee trouwe kameraadjes Tommie en Anika, die zielsveel van haar vader houdt en bij ieder afscheid tranen met tuiten huilt. Zij is het, die gul haar overvloed aan avontuur en goudstukken deelt.

Die Pippi, ik mag haar wel, ik mag haar zeer! Haar briljantste uitspraak is toch wel: “Ik zeg maar weinig, maar wat ik zeg is onzin”.

Je kunt je laten inspireren door bijvoorbeeld Eckhart Tolle, Paulo Coelho, De Dalai lama en andere wijsgeren, maar wat dacht je van de kracht, leiderschap en uniciteit van onze Pippi?

Zij heeft het wel begrepen!

© Sandra Doosje

Die dag

En toen kwam er die dag….
dat ik elke keer meer en meer voor mijzelf ging kiezen,
durfde te kiezen, niets te verliezen had dan enkel dat te doen.
En afstand ging houden
van al wat mij niet meer diende,
en zo diep ingesleten rollen los ging laten
door ze zelf eindelijk te zien.

Toen gebeurde het,
dat er eindeloze ruimte kwam
diep in mij
en mensen plots vanzelf wegbleven,
om als een bij andere bloemen op te zoeken.
Omdat ik ”ik” was en niet meer paste in het beeld
wat zij van mij hadden
en waar ik niet meer aan wilde voldoen.

Toen gebeurde het,
dat ik een vrijheid ging ervaren
van de Ja en de Nee,
Beschikbaar wilde zijn
in eerste plaats voor mijzelf en mijn weg,
voor al wie IK was en
wat door mij heen wilde leven.

Die ruimte aan mij
ontvouwde uit zelfliefde,
uiteindelijk als vanzelf,
maar niet gemakkelijk of vanzelfsprekend.

Die dag
dat ik dichter en dichter bij mijzelf kwam,
en mijn lief, mijn liefste schat
ook dichter en dichter bij mij en ik bij hem.

En een nieuwe omgeving zichtbaar werd,
met andere bijenvelden.
In hetzelfde zonlicht.

Ik koester die dag,
de eerste van vele die zullen volgen.

Afscheid is er niet,
Enkel, een andere realiteit.




© Sandra Doosje