De functie die woede heeft.

Behoud altijd die kracht tot onmiddellijk handelen. Behoud dat vermogen tot kwaad kunnen worden. Als een situatie daarom vraagt. Voor vrouwen en sommige wegen in spiritueel land wordt woede en zelfs boosheid nog steeds gezien als iets slechts, iets waaraan stevig gewerkt moet worden. Het spiritisme die ‘’lastige’’ emoties wil onderdrukken omdat het niet verlicht zou zijn. Vrouwen die die kracht niet eens meer kennen en er bang voor zijn.
Sta juist die emoties toe, geef ze bestaanrecht: er zitten waardevolle boodschappen in en zoveel liefde. Voor jouzelf.
Het is heel gezond om op iets ongezonds krachtig te reageren. Woede is dan een ultieme schoonmaker en grenstrekker. Die functie is onmisbaar. Duw die kracht niet weg, ga hem ook niet analyseren wat jouzelf weer ontkracht of stap in de valkuil van het eeuwige gespiegel.
Het is er niet voor niks, het heeft een doel. Laat dat moment niet liggen.

Ik merkte dat eergister weer eens op. Ik kreeg onverwachts zoveel oordelen, aantijgingen en hardheid over me heen. Oordelen van een ”vriendin” over mijn plaatsingen op facebook, hoe zij mijn leven zag, over mijn relatie, mijn werk… 
Alles werd naar beneden gehaald. Het waren háár oordelen. Ik stond versteld, snapte er niks van. Geen open gesprek was mogelijk met wederzijds gehoor en luister toen ik haar iets wilde vertellen. Toen werd de deur dicht gedaan want ik triggerde haar en daar was ze niet van gediend. 🙂
Dat deed bij mij voorgoed de deur sluiten. Vertrouwen en veiligheid waren immers geschonden.
Wat als nu de énige les is om zaken te elimineren die niet goed zijn en nee te zeggen tegen allerlei ongenoegens en projecties die via mij worden afgevloeid. Diep in mij stuwde in ieder geval die kracht op. Ik was woedend. Vooral ook toen mij niet de ruimte werd gegeven er iets over te zeggen. En ik kon die woede helemaal hebben. Als een zinderend wild paard trok hij door mijn lichaam. Ik liet hem gaan. En het was op de één en andere manier nog lekker ook.
Reageer gezond op ongezonde shit. Accepteer niet het onacceptabele. Die knop weer vinden van: tot hier en niet verder. Die was ik best lange tijd kwijt geraakt. En ik was dankbaar dat die a la minuut mij gepresenteerd werd.
Behoud die kracht van kwaad kunnen en mogen worden of weet hem opnieuw te vinden. Die levenskracht. Zonder schuldgevoel. En na die situatie werd er opeens zoveel duidelijk. Zo fijn ook weer. De ziel laat zich via emoties horen, welke richting goed is, welke mensen, welke niet meer.

Die knop van boosheid/woede moet zéker niet elk moment aanslaan – dat is weer another story – maar op cruciale momenten in je leven: voel hem, eer en gebruik het! Na de inwendige orkaan heb ik maar een stevige wandeling gemaakt waarin de wind mij gaf wat ik nodig had: de lucht lachte me toe , het onweer klaarde en de naalden en haken werden uit me getrokken.

Dank je wel A. Je haalde zonder het te weten die enorme reinigende stuwkracht omhoog. De knop van tot hier en niet verder werd even heel duidelijk neergezet. Ik hoef niet iedereen te houden, het is goed om ook afscheid te nemen als het leven daarom vraagt. Het leven zoekt die balans toch altijd zelf weer op. 
Kwaadheid is een legitieme vorm en energie waarin heel veel liefde kan zitten. Als die wordt toegestaan, raast de storm over en blijven er ook geen losse eindjes, rancune of andere sluimerende emoties en haakjes over die op een gegeven moment wél ziekmakend kunnen worden. Voor alle partijen…
En zo kan ik ieder moment weer eren.
Ook de moeilijke en pijnlijke.

Sandra.

De innerlijke man van de vrouw

De innerlijke man van de vrouw – het yanggedeelte van ons zijn – is in eerste instantie bedoeld voor de innerlijke vrouw HERSELF ! Vrouwen gebruiken in deze maatschappij zo vaak eerst hun (daad)kracht en acties voor de buitenwereld (het zorgen bijv.) en zijn zo teveel op de ander gericht, vooral als de buitenwereld passief is of behoeftig. Och, onze vrouwenharten hebben altijd nog wel een restje over……..Nee dus!
In plaats van de daadkracht in eerste instantie aan henzelf en hun leven te besteden, wordt die zomaar als gewoonte weggegeven waardoor ze op raken en geirriteerd en als dit patroon lang wordt volgehouden en mogelijk nog aangevuld met een onvermogen tot ontvangen: uitgeput.

Maar wanneer ik zelf mijn vrouwelijke intuitie voel en aan mijn impulsen gehoor wil geven, dien ik mijzelf dus het beste om die innerlijke man eerst achter mijzelf te voelen, zonder hem onbewust weer uit te leveren aan buiten. Waardoor we ons zelf eigenlijk in de steek laten. Naderhand ga je dat altijd voelen. 
Sluit je ogen eens en voel die innerlijke mannelijke energie eens achter je staan. Heel dichtbij, als deel van jou en beschermeling van jouw eigen vrouwelijk zijn. Omhuld. In liefde en zorg. Voor jou.
Besteed ”hem” niet uit aan anderen als jij hem zelf eerst nodig hebt. Opdat de innerlijke vrouw altijd haar eigen innerlijke man nodig heeft en zo heel en energiek blijft. Zo blijft ze bij zichzelf, is zij van nature beschermd en begrensd en bekrachtigt ze haar eigen heelheid en liefde.

Beter dan best

Ik kijk uit naar de dag

dat ik niet meer mijn best doe

en die best

lekker achterover laat leunen

en dat dan het beste in me

als vanzelf

naar boven komt…..

Beter dan best

maar precies goed.

Sandra.

Stroom van verbinding

Blijf niet investeren in hen, 
die alleen jóu laten uitreiken.
Die weten dat jij dat wel doet,
of niet doet omdat zij geen idee hebben
omdat zij simpelweg niet met jou bezig zijn.

Stop maar met blijven verbinden,
als er geen stroom of initiatief wederkeert.
Laat maar los dat kind-patroon, 
lief kind, 
van niet gezien-zijn en van maar blijven geven.
Dat oude overlevingsstuk dat jou niet dient maar verzwakt.
Geniet maar van wat er vanzélf naar jou toe groeit. 
Dat wat je zó niet gekend hebt.

Laat los het eenzijdige uitreiken en voel de liefde in het leven 
dat ook naar jóu mag worden uitgereikt.
Wanneer dat niet gebeurt, 
laat dan los zonder wrok of teleurstelling.
Het is enkel niet de juiste connectie.
Voor jou.

Blijf niet eenzijdig water geven of zonlicht verspreiden. 
Want wanneer er herhaaldelijk zonder blijdschap op jou wordt gereageerd
maar met nalatigheid
of ‘’geen tijd’’ 
is het de hoogste tijd vastberaden naar een andere haven te varen
Om echt thuis te komen,
bij degenen die jou ook vieren.

De wereld kan niet zonder.

Nu het weer donkerder wordt en er vast een koude winter voor de deur staat – stiekem hoop ik dat – is het fijn om de warmte ook weer bij elkaar te zoeken. Ik bedoel fysieke ontmoetingen. Met aandacht, hoofd en hart bij elkaar. Ik kan me steeds meer zorgen maken over het gebrek aan echt menselijk contact. Overal lijkt de mobiel bijna een vervanger te zijn geworden. Geen aanvulling meer maar regelrecht een invulling. Wat resulteert in kort en vluchtig contact tussen mens en mens. En het ergste: dit wordt doodnormaal gevonden!

De grootste en wereldlijke informatieverstrekker die de komst van de gsm en de computer de laatste 20 jaar heeft ingenomen kent zoals iedereen weet ook een keerzijde: allereerst de schrikbarend toegenomen straling van wifi-golven met alle dramatische gezondheidsgevolgen voor de mens maar ook het ontbreken van echt contact. Echte, diepe verbinding. Tussen mens en mens maar ook tussen mens en dier. De paradox: de enorme verruiming door de instroom van allerlei communicatiemiddelen waardoor wij kunnen corresponderen van en naar alle gebieden van de wereld én tegelijkertijd de verenging en verarming van waarlijk fysiek en emotioneel gevoelscontact.

Ik realiseer me terdege hoe mijn wereld bijvoorbeeld door facebook enorm is uitgebreid. Met ruim 1400 ‘’vrienden’’ kan ik mijzelf laten zien, mijn bedrijf op de kaart zetten en lees ik wat bij hen speelt. En tegelijkertijd als ik niet oppas, raak ik versplinterd en versnipper ik mijzelf, gaat de focus van binnen naar buiten. Door teveel bezig te zijn met social media maakt mijn hoofd snel overuren en gaat dat ten koste van mijn rust, mijn lichaam en mijn mijmeringen aan zelfbeschouwing. Een lange dag ‘’je stierlijk vervelen’’ wordt niet aangemoedigd in deze drukke maatschappij maar kan wel een enorme verrijking en ontspanning zijn van je innerlijk leven. Helaas klinkt dat wat minder hip, een ‘’och ik heb het zo druk’’ geeft toch een veel interessantere indruk. En interessant willen we zijn.

Volle hoofden.

De gsm en computers zijn niet meer weg te denken uit onze leefwereld. Ze geven ons veel informatie en de wereld is letterlijk binnen handbereik. Er is gewoon geen  informatie meer waar je niet bij kan. En dat is handig aan de ene kant maar waarom zou je dat willen? Worden onze hoofden niet te vol en onze harten te leeg? Kijk, ik heb het niet over het ópheffen van het hele internetverkeer of mobiele netwerkverkeer, ik heb het over het inperken van ons overmatig gebruik.

Wie schreef ook alweer eeuwen geleden dat de mensheid ten onder zal gaan aan eigen technologische ontwikkelingen? En wat dacht je van Atlantis. Een hoogstaandebeschaving met progressieve en innovatieve uitvindingen op allerlei gebied, teloor gegaan aan zijn eigen vooruitgang.

Irritante onderbreking.

Wanneer mijn lief met de telefoon in de aanslag een gesprek met me voert, voel ik me onrustig worden. Of erger, als hij midden in ons gesprek er een paar keer uit gewoonte op kijkt. Misschien ben ik te ouderwets of hanteer ik te hoge maatstaven maar als verbinder- pur- sang, voel ik me er niet goed bij. Ik wil in een gesprek oogcontact en wederzijdse aandacht. Ik wil verbindingen en uitwisseling in rust zonder allerlei nodeloze afleidingen en storingen.

Ik raak de draad kwijt wanneer te vaak de aandacht verslapt of onderbroken wordt en de interesse naar een doods apparaat gaat. Er zit dan gewoon een immens irritante stoorzender tussen. Niet dat ding is de stoorzender overigens, wel de keus om daar veel op te kijken. Een killer tussen twee mensen. Een liefdesmoordenaar. Voor mij dan. ’’Gebruik dat ding als je alleen bent’’, roep ik dan. Ik wil een gesprek. Of niet. Maar niet half. Daar word ik doodmoe van en gefrustreerd. Het contact en de communicatie lekt weg en als dat herhaaldelijk gebeurt, denk ik: ‘’laat maar zitten’’.

De wereld kan niet zonder.

Afgelopen zomer met die zonovergoten uren in Nederland heb ik regelmatig op terras zitten schrijven. Wat ik om me heen zag, waren moeders (en soms vaders, in minder groten getale) met hun pasgeborenen in kinderwagens of baby’s in buggy’s. Moeders met de telefoon in de hand, kijkend met gebogen hoofd, geconcentreerd naar het apparaat. Druk append of bellend. En niet slechts luttele minuten.

Met pijn in mijn hart keek ik die taferelen aan. Als ik dan naar de baby keek, dan zag ik die om zich heen kijken, naar moeder zoeken, soms beginnen te huilen, een dikke pruillip trekken of stil wachten op mogelijk komend contact.

“Hoe moet dat later’’, vroeg ik me dan af, wanneer ze naar school gaan en ook veelal op de laptop, tablet of telefoon zullen zitten. Zij kennen het leven immers niet anders. Waar blijft de ruimte voor hun gevoels- en binnenwereld? Hun ontdekken en zintuiglijke waarneming van de fysiek wereld? Nu weet ik dat er een groot aantal ouders zijn die zich bewust zijn van dit fenomeen en andere keuzes maken maar ik vrees dat ze sterk in de minderheid zijn.

Mijn hart huilt. Kinderen hebben contact nodig. Aanraking. Liefde. Aandacht. Zij moeten gezien worden zodat ze zichzelf leren kennen, én de ander. Hebben uitwisseling nodig en een hart wat voldoende bij hen kan zijn. Zal het kind zich zo vroeg al niet eenzaam voelen?

Het is allerminst bedoeld om te oordelen of een vinger te wijzen. Ik wil enkel de gevolgen van dit wereldbeeld kenbaar maken en mijn zorg uitspreken. Het verbinden als sociaal aspect is noodzakelijk voor het welzijn van ieder mens.

Bewegen.

Daarnaast wordt het lichaam ondergeschikt gemaakt en veel te weinig gebruikt om te bewegen. In mijn lagere schoolleeftijd hingen we in de pauzes aan de rekstokken, renden ons rot, verstopten we ons achter schuren en bomen, schommelden we hoog totdat we bijna over de kop gingen en klommen in bomen. We gebruikten het lichaam voor wat het was en wat het kon. Je leerde daarin ook je grenzen kennen én je lichaam te bewonen. Elk lichaam heeft beweging nodig en niet alleen een opgroeiend kind. Ik weet nog toen ik op mijn dertigste mijn eerste auto kocht, ik in dat jaar zes kilo aankwam! Zes kilo’s gratis en voor niks.  Puur omdat ik de fiets niet meer pakte en met mijn kont in de auto zat. Lekker en gemakkelijk. En zo ook het gebruik van de laptop en de mobiele telefoon. Vroeger zocht ik informatie op in de bibliotheek en kopieerde ik stapels bladzijden; zat ik later in mijn studietijd met studiegenoten uren achtereen handgeschreven werkstukken te maken. Nu zag ik laatst vele studenten achter het scherm van hun Apple’s hetzelfde doen. Het is niet verkeerd. De tijd is veranderd. Zoveel sneller en digitaler. Maar het is niet meer in balans.

En ik mis het. Zelf lees ik het liefst met een boek in mijn handen. Dat geeft rust. Een e-book is superhandig als je bijvoorbeeld op vakantie gaat, maar ik kan er niet aan ruiken, ik kan de bladzijden niet krullen, kan er geen notitie in maken en ik zet het niet weg in mijn kast als naslagwerk. Ik weet het, Ik ben vast een romantische eind veertiger. En nee, het leven vroeger was niet beter. Of mooier. Maar het was wel meer een fysieke wereld. Met veel minder prikkels. Met meer stilte ook. Minder ruis door televisieprogramma’s en beeldschermen. En zoveel minder piepjes, deuntjes, belletjes in treinen en supermarkten.

Ik verlang er naar. Dat ik niet opzij hoef te gaan voor een tegemoet lopende voetganger die druk bezig is met zijn telefoon. Ik stap ook niet meer opzij. Ik roep nu meestal even: ‘’boeh’’. Daar schrikt de  apper van op. Het werkt eigenlijk altijd.  Ik hoef mij niet meer aan de kant te haasten en  door het verstoord opkijken van de apper is er toch even oogcontact geweest ….

het stof op je pad

Het is zo belangrijk om zo vroeg mogelijk in je leven te weten wie je echt bent. Wat je komt brengen. Wat je ziel als kwaliteit heeft en wil uitdragen. Die spiegel heb je nodig maar kan in veel gevallen niet gegeven worden. Als de ouder zichzelf bijvoorbeeld niet ten diepste kent, kan deze het eigen kind ook niet erkennen. En wordt dan onbewust iets gespiegeld wat het kind niet is maar wel gaat geloven. Daar begint de kronkel en spagaat al.

Als ik vroeg in mijn leven had mogen horen en weten wie ik ten diepste was en wat ik hier kwam doen, waren mij vele dwalingen en zwaarte bespaard gebleven. En toch koos mijn ziel dit pad. Om door al het stof heen alle onwaarheden te laten buigen.
Maar jemig, als ik terugkijk op lange invaliderende ziektejaren en jarenlang met mijn ziel onder de arm lopen, mijn ware zelf zoekende omdat ik voelde dat er zoveel meer was. Kruipend door het stof, mijzelf door alles heen duwende…. Dan mocht dat voor mij ook wel anders gegaan zijn.

Ik ben 47 en mijn kracht weet ik ondertussen. Toen ik 35 was, kwam ik bij een prachtige vrouw die haar zielenwerk verstond. Zij hield me een spiegel en ik zag door haar wie ik ten diepste was. Doordat de kern werd geraakt kon mijn ziel zich weer herstellen. Ik voelde mij gezien en erkend. Mijn lichaam ging zich zachtjes aan ook herstellen. Want zo gauw de geest en het zelfbeeld geneest, en de leugens worden opgetild, volgt het lichaam vanzelf. Rijkdom, wijsheid en grootsheid begonnen zich bij me aan te sluiten.

Als alles gezien en erkend wordt, is er een deur die open gaat en stroomt nieuwe wind je leven binnen. Als die deur dicht blijft, wordt het muf, plakkerig en stagneert alles op den duur. We kunnen echter niets wegpoetsen. We kunnen alleen bewust creëren op een manier die voor ons goed is en laat groeien. Door angsten en twijfels heengaan bijvoorbeeld. Niet aan problemen werken maar je juist focussen op wie je echt bent. Die diamant die in jouzelf zit, zit te wachten tot je haar ontdekt. Dan begint jóuw leven. Dan gaat jouw stem anders klinken en volgt als vanzelf jouw roeping.

Mijn missie is om jou daarin te zien zodat je jezelf gaat zien en je een stuk op jouw levenspad te helpen. Jouw essentie te ontdekken en tot leven te brengen. Niets oppoetsen maar juist die ruwe diamant in jou helpen blootleggen.

 

Pad

Lief mens,

Ga toch door……
Als je groeit, zullen er altijd mensen afvallen,
niet meer met je meelopen.
Loop verder…..en kijk niet meer achterom.

Als je bloeit, zal niet iedereen met je mee willen doen,
Als je pad breder of smaller wordt,
zullen mensen zich misschien van je afwenden.

Ga dan nog verder open en spreid je vleugels,
neem anderen mee en houd de deur open
voor nieuwe levenslustige reisgenoten.
Laat hen gaan waar jalouzie of onbegrip is
of wanneer men jou niet meer kan volgen

Wandel verder,
houd jezelf niet tegen,
Het is pad van de Bron
wat altijd JOU zal blijven volgen

Heilige tempel of goedkope lustgrot?

Waarde van Seksualiteit.

Heilige tempel of goedkope lustgrot?

Terras-praat.

Hoeveel heb jij er eigenlijk gehad?’’ vraagt de brildragende jonge vrouw aan haar donkere krullenvriendin en kijkt haar nieuwsgierig aan. ‘’Hoeveel mannen bedoel je?’’ Ja, hoeveel mannen. ‘’Jee, nou ik denk zo’n 8 of 9’’, antwoordt de krul. De bril verslikt zich bijna.

Jij, 8 of 9? Met grote ogen kijkt de bril naar de krullen. Ze zitten op terras in hartje Deventer, genietend van de zon, nippend aan hun tweede glas rosé.

‘’eh, is dat erg of zo?’’ vraagt de krul en begint dan zachtjes haar verleden op te sommen. ‘’Eerst was er Bart, dat was kort maar heftig maar daarna kwam Steven en daar had ik natuurlijk ruim 4 jaar een relatie mee en toen kwam Scott….’’. ‘’Jaja….dat weet ik nog, onderbreekt de bril.

‘’Hoeveel jij dan?’’ vraagt krul belangstellend aan haar vriendin. De bril gaat er eens goed voor zitten en nipt steviger aan haar glas. Nou, zeker wel boven de 70, ik schat 75. ‘’

‘’75? Meen je. Hou je een lijst bij of zo? ‘’ De krul grijnst, zet haar glas weg en is even stil. Ze kijkt naar haar vriendin die in de verte staart, net of de kwantiteit van haar bedpartners haar een vorm van allure en status geeft. Het lijkt in ieder geval alsof de bril er apetrots op is.

Bovenstaande is zomaar een verkorte weergave van een gesprek wat ik opving op een terras tussen twee vriendinnen. Aanleiding voor mij om dit artikel te schrijven.

Historie

Wat een rijke historie kent de seksuele revolutie en evolutie in Nederland. Tot de vorige eeuw en met weinig geboorteregulerende middelen voor handen was seks toch voornamelijk bedoeld om zich voort te planten. Een waarborg was het om het geslacht voort te dragen zodat zoon of dochter de boerderij of de bakkerij kon opvolgen. In de jaren 60 tijdens de seksuele revolutie en drang om zich van strenge structuren en dogma’s los te maken kwam daar de invoer van de pil en het condoom. We hoefden plots niet meer zo voorzichtig te zijn. Rigiditeit kwam uit de taboesfeer en lang leefden de drugs, de seks en het vrije leven. Seks kwam zo met deze woelige jaren uit eeuwenoude ‘’zondige’’ sferen en de vrouwenemancipatie is daarin een mooie stap voorwaarts geweest voor een gelijkwaardiger rol van de vrouw.

Aards plan of oude kennis

Seksualiteit en verliefdheid is een fantastisch goddelijk concept en aards plan. Het zit geweldig in elkaar, met uiterste eenvoud en precisie ontworpen. De chemie is bedoeld om elkaar aan te trekken, verliefdheid te ervaren, lust op te wekken, met elkaar naar bed te gaan, verbinding te leggen, overgave te bereiken, klaar te komen en vervolgens nieuw leven voort te zetten. Een cirkel om u tegen te zeggen. Dat hadden wij mensen niet kunnen bedenken. Wij mensen denken namelijk vaak te moeilijk. Leven en echtheid is vaak eenvoudig. Seksualiteit is van nature goddelijk, eenvoudig en heilig, de mens heeft er iets anders van gemaakt. Seksualiteit is zo heerlijk gemaakt omdat ons mens-zijn zo de waarborg wordt gegeven aardse cycli. Aardse geneugten zijn niet slecht, ze zijn er om goed mee om te gaan en juist de diepte ervan te beleven.

In de tempels eeuwen geleden werd er les gegeven in goddelijke seksualiteit. Om heilige verbindingen te kunnen aangaan. Met lichamelijke technieken, vrije adem en een open ruime geest werd dit onderwezen. Om met zuiverheid en liefde het vrouwelijk lichaam te openen voor de man, zodat de man de vrouw kon nemen als zijn koningin en de vrouw kieskeurig als ze was zich liet nemen door haar koning. Een diep ontvangen en geven als ware gift naar elkaar. Eén die energie geeft en je vervuld in plaats van leegmaakt en berooft.

Eigenwaarde of niet.

In het geval van de bril en de krul, de twee vriendinnen van het terras, lijkt de bril naar aanleiding van de hoeveelheid seks met diverse mannen haar eigenwaarde en zelfwaardering daaraan te ontlenen. Maar is dat echt zo? Is het niet eerder een camouflage van het gebrek hieraan? Wat is de innerlijke motivatie om dit jaar in jaar uit te leven?

Hoe ouder we worden en hoe meer ervaringen we met ons meedragen, hoe rijper we worden. Althans zo zou het qua evolutie horen te verlopen. Met jonge vrouwen die experimenteren is niks mis mee, móet zelfs misschien wel om zonder schuld en schaamte zich los te weken van strakke structuren door opvoeding of cultuur. Vaak echter zet deze tred zich voort als het jonge meisje opgroeit. Ze blijft in die fase hangen en gaat zo voorbij aan de cycli leven-dood-leven waarbij er rijping en verandering plaats vindt en de ziel iets anders wil ervaren.

Naakt

Het rijpen komt ook in de seksualiteit tot uitdrukking omdat seksualiteit een voortvloeisel is van de liefde die er is tussen twee mensen. Het is het fysiek en energetisch samenbrengen van twee zielen wier lichamen door die liefde samensmelten. Die de vrouw haar vrouw-zijn laat voelen en de man zijn man-zijn. Die zo in elkaar durven opgaan dat de twee energieën- die heilige liefde en de dierlijke lust samenvallen en één worden. Seksualiteit is naakt. Letterlijk en figuurlijk: kwetsbaarder kan niet. En seksualiteit is goddelijk: we zijn immers zo ter wereld gekomen! Hoe kan dat slecht en zondig zijn…

Ontdekkingstocht

De eerste jaren van het leven als puber en adolescent is het een ontdekken. Het ontdekken van het eigen lichaam, van het lichaam van de andere sekse , orgastische samentrekkingen en hoogtepunten beleven. Het lichaam en de geest zijn jong, veerkrachtig , gretig. Tenminste, dat hoeft niet zo te zijn maar als er weinig blokkades en taboes zijn, is het seksuele avontuur doorgaans een spannende ontdekkingstocht. Ik zelf ben in het geheel niet vrij opgevoed met seks en lichamelijkheid. Veel later heb ik pas werkelijk kunnen genieten toen ik het keurslijf en de overgenomen kramp van mijn (voor)ouders had losgeweekt en ik in mijn eigen seksualiteit en vrouwelijkheid kon duiken.

Interesse in elkaar.

Als twee mensen elkaar net hebben ontmoet, is het heel wijs om elkaar eerst te leren kennen. Waar houdt hij/zij persoon van? Hoe wordt gedacht over de liefde? Hoe kust de ander: is het wat ronddraaien of voel je de vlinders tot onder je navel fladderen. Hoe gaat de ander om met jou? Hoe reageert deze persoon? Hoe laat hij/zij jou voelen? Is er interesse in jouw dromen en verlangens. Is er integriteit? Voel je je veilig?

Dan worden er lijnen van liefde geweven in het hart en de geest en zal het lichaam als vanzelf volgen. Is er ergens weerstand, is er een subtiele vorm van agressie, afwijzing en ongeduld: wees dan trouw aan jezelf en voel goed of dit dan de juiste keuze is. Is het deze persoon waar jij je mee wil verbinden? Doe jezelf niet tekort en vind die partner die jou echt helemaal wil leren kennen, die niet afhaakt na wat intense emoties, die ze niet wegwuift maar die jou beter en op een dieper niveau wil leren kennen. Die in grote mate bereid en beschikbaar is en gelijkwaardig naast je kan en wil staan. Niet er boven, niet eronder maar naast jou. Doorsta de cycli van liefde en relaties. De juiste partner is direct verbonden met jouw zielengroei. In die zin klopt elke partner altijd omdat ze jouw spiegelen wat diep in jou is en waar je je nog niet van bewust bent. Kies bewust. Kies verstandig. Wanneer je iedere keer een zelfde soort partner aantrekt, met eenzelfde thema, krab dan eens achter je oren wat dat zegt over jou.

Oorzaak en gevolg.

In het geval van de bril zit zij nog niet in het voorstadium van ‘’verbinding kunnen aangaan’’. Want in verbinding kom je jezelf tegen, je eigenliefde, je draagkracht en ook al je angsten. De krul is serieuzer en heeft langere relaties gehad. Niets ten nadele van de bril overigens: haar achtergrond en opvoeding zal onlosmakelijk met haar gedrag en houding te maken hebben. Zo heeft een ieder van ons een masker en overleving ooit gecreëerd. Maar hoe bewuster je wordt, hoe kieskeuriger, hoe heiliger je je lichaam zal ervaren en natuurlijk en wild je in je leven zal staan. ‘’Wild’’ is in deze context synoniem voor goddelijk. Bewust. Natuurlijk. Vanuit kracht en authenticiteit. En betekent niet losbandig, roekeloos of onwetend.

Leren

Alle relaties dienen een doel. Welke dat is, heb je met jezelf uit te zoeken en is vaak nog een hele puzzel. Ze dienen er echter altijd voor om jouw diepste zelf te leren kennen. Je schatten, je angsten én je diep ingeprente overtuigingen.

Ik ken zelf relaties die ervoor zorgden om bepaalde kwaliteiten en vaardigheden in mijzelf te ontwikkelen. Ooit had ik een korte affaire met een man die op zijn 38e achteraf nog bij zijn moeder woonde; die toen ik in de keuken thee aan het maken was, doodleuk zonder scrupules mijn dagboek aan het lezen was. Die verstond duidelijk de taal van integriteit niet en begreep niet waarom ik hem eruit zette. Een les voor mij in grenzen en zelfrespect. Jaren later had ik een langere latrelatie met een man waar ik – achteraf gezien- voor zorgde, het type zorgzame moeder-afwachtend kind. Een man die op geen enkele manier op eigen benen stond of waar ik van op aan kon. Ik zorgde voor hem, een patroon wat ik kende uit mijn eigen jeugd. Een les voor mij om mijn godin en vrouwelijkheid te eren en om oude patronen uit de jeugd te zien, los te laten door het echt niet meer te willen. En zo kan ik wel even doorgaan. Ook karmische relaties die op mijn weg kwamen om ze alsnog te voelen en los te laten. Allemaal stapsteentjes die best pijnlijk waren maar een enorme groei in mij bewerkstelligde zodat ik mijn ware zelf vond en daarmee eindelijk die man in mijn leven kwam waarmee ik die complete en allesomvattende liefde kan delen

De broer en zus relatie

En dan is er ook een ander type die nogal eens voorkomt. De man en vrouw die geen seks (meer) hebben en als broer en zus zijn gaan leven. Zij hebben niet meer dat weefgetouw van die diepste uitlijning van man en vrouw. Uitingen als ‘’te druk, de kinderen, te moe’’ zijn escapes om niet meer in die pure liefdesverbinding te hoeven blijven. Het vuur is gedoofd. Het lichaam loopt niet meer warm. Het is niet de oorzaak maar een groot signaal dat er iets mist in de relatie. Dat er iets niet klopt, dat die uit balans is en snakt naar openheid en eerlijkheid. In eerste plaats met jezelf. Liefde is een emotionele weg. Dat het niet over rozen gaat, wisten de meesten al. Aan de rozen zitten doorns, want zonder doorns geen volledige bloem. Als we zowel de doorns als de roos kunnen accepteren, volgt er een positieve groei en laat de liefde ons omhoog klimmen.

Heilig huwelijk

In deze snelle en diep transformerende tijd komen we – de één sneller dan de ander maar uiteindelijk allemaal – tot ons eigen heilig huwelijk. Eerst in ons zelf en automatisch daarmee met die ander. ‘’Ik ben de jouwe, jij de mijne’’ zijn niet zomaar uitlatingen , nee ze komen voort uit een behoefte aan hechting en een oerverlangen om die éénheid weer te ervaren die we nog zo goed ergens kennen uit onze blauwdruk en eerdere levens. Een aangaan van het heilig huwelijk met twee heilige lichamen die onbeschaamd en vrij elkaar willen opzuigen en indrinken. Samenkomen. Binnendringen. Toelaten. Opnemen. Zonder angst en reserves.

Het lichaam als graadmeter

In het geval van de bril zal er weinig veiligheid zijn. Eerst is er de veiligheid en intentie nodig van elkaar echt diep willen leren kennen en dat kan niet met kortdurende of losse flodders, onenightstands. Dan gaat het om iets anders. Presteerseks, seks als substituut voor eigenwaarde, opvullen van innerlijke leegtes of het zogenaamde ‘’los neuken’’ om zich van eerdere relaties te bevrijden. Of, ‘’even kijken hoe goed je nog in de markt ligt’’, zoals ooit een vriendin mij vertelde. Wij kunnen onszelf voor de gek houden maar het lichaam liegt niet. Het zal hoe dan ook vroeg of laat van zich laten horen wanneer wij niet luisteren naar onze eigen liefde en het maar aan jan en alleman te grabbel gooien.

Wanneer de vrouw werkelijk kan voelen dat zij een heilige tempel in zich draagt en zo zichzelf met respect behandelt, zal ze ook die partner aantrekken die haar zo benadert. Eer je zelf en je lichaam eerst. Eer jouw behoeftes, jouw schoonheid en verlangen. Eren brengt balans en is de eerste stap naar het heilig huwelijk. Binnen in jouzelf.

Dan wordt één en één plots drie. De dierlijke wilde passie samengaand met de liefde van de ziel. Niet meer gefragmenteerd en gefaseerd maar compleet. Vraag jezelf af: wil ik mijn kwetsbaarheid , schoonheid en heiligheid ten diepste verbinden met deze persoon? Vraag het aan je lichaam. Het zal antwoord geven. Ware liefde zal JA zeggen. De vrouw die in haar lichaam de penis van de man ontvangt, heeft álles van hem te ontvangen, waardoor de man ook alles kan geven aan haar. De keuze moet compleet zijn. Geen achterdeurtjes of ‘’die en die is ook leuk’’. Daar is ongelooflijk veel moed voor nodig. Wanneer er een voluit JA is van beide kanten, kan de liefde die vorm krijgen en intensiteit die heling brengt. Een half gekozen liefde zal dat nooit brengen. Het is het toegroeien naar deze heelheid. In andere gevallen is het seksbeleving met misschien een tijdelijk bevredigend gevoel maar niet als duurzame verbinding of zielengroei.

Macht versus liefde.

Verkrachtingen zijn ultieme schadelijke onteringen van die heiligheid. Ontstaan uit macht. Binnendringen zonder toestemming is een oneindig zonde. Want alles aan en in het lichaam is heilig.

Ware liefde daarentegen dringt in overgave en openheid door alles heen. Ontstaan uit liefde. Alles raakt het aan. De liefde, het hart maar ook herinneringen en pijn. Dat wat gezien mag worden en losgelaten of juist om meer mee te verbinden. Als daar op de juiste wijze en met diep respect mee wordt omgegaan komen we uit bij die heelheid en eenwording. Dat is het waardevolste cadeau wat we onszelf en de ander kunnen geven.

Geschenk.

De bril die nog een weg heeft af te leggen in verbindingen en mag leren zich over te geven aan de liefde in plaats van zich laten afleiden door allerlei oppervlakkige seksbelevingen zou ik aanraden om te kijken en vooral te voelen wat bij haar de oorzaak is om dit steeds aan te gaan.

Seks is geen goedkope maar een goddelijke weg van de ziel. Je hart, ziel en lichaam openlijk delen is een kostbaar geschenk. Het vraagt moed en grootsheid en een enorme bereidheid dat samen aan te gaan. Om elke keer dieper en echter in jezelf en elkaar te wentelen. Door angst en weerstanden heen te gaan. Om die ultieme eenheid en bron te ervaren waarvoor het bedoeld is. En wanneer die draden zijn gelegd, elkaar ook weer los te laten in het diepe vertrouwen dat die wenteling elke keer dieper zal worden.

Zoals het leven ons elke dag geeft: een tapijt van nieuwe weefsels, kansen en uitdagingen.

© Sandra Doosje

Moeten mag

Ik word moe en geïrriteerd wanneer er weer iemand is die mijn woordkeus wil verbeteren.

Ik blij vandaag met nieuwe orakelkaarten naar de kassa. Mij blij uitlatend: ” yes, deze moeten mee”.

Ieder begrijpt toch hoe dat bedoeld wordt. Zo’ n dek roept je en dan luister je.

” Oh…moet nog wel…” krijg ik als antwoord van een blijkbaar “hoogspirituele” eigenaresse van de zaak.

Ja ik weet Moeten “moet” vervangen worden door Mogen. Moeten is dwingend en Mogen is ruim en liefdevol.

Maar ik heb nou eenmaal een hekel aan dat spiripiri gedoe. Het leeft niet. Het Moet allemaal volgens de regeltjes. En die regels worden helaas heel snel oordelen.

Maar….het leukste komt nog: het pinapparaat deed het niet meteen. “Nouuu..zegt de eigenaresse met haar hoofd gebogen geïrriteerd over het apparaat…”hij moet het gewoon doen.”  😉

” Nouuuu, zeg ik ….Moet…. ” Met een ingehouden grijns. Ik kon het niet laten

Ze kijkt op en het apparaat begint net weer te pruttelen.

Sja ….

Als ik “moeten” gebruik voor mijzelf wat van Mijzelf moet dan is dat mijn woordkeus..Ik vind de eigenaresse een betweterige muts als je een klant Moet verbeteren.

Maar goed….blij met de kaarten…die moesten nou eenmaal mee, die hadden geen keus

© Sandra Doosje

Tijd van leven

Tijd van intensiteit en warmte.
Tijd van verkoeling, van regen.
Tijd van kolkende lava en stilstaand water.
Tijd van afstand in vriendschappen
van liefde
van irritatie
vol bedenkingen
gevolgd door overgave.

Tijd van loslaten van het vasthouden
en vasthouden aan het loslaten
Tijd van pauzes en inkeer
Verdwalende overpeinzingen
Van verbinding en weer los zijn.
Van schoonmaak en opbouw
Van zuivere spiegel of haken van projecties

Zachte bries of
louterende regen
Cycli van leven, dood en wedergeboorte
van afscheid en elk nieuw begin

Het is hoe we met die getijden en ritmiek omgaan
Alles klopt.
Altijd.
Foutjes bestaan niet,

Enkel de ritmische levensdans.

 

© Sandra Doosje