Vingerwijzen, afsluiten en communiceren op een dieper niveau.

Wanneer je je gekwetst voelt, verdrietig, afgewezen, boos, vernederd, aan de kant geschoven, teleurgesteld….Door wie dan ook, wat de ander jou ook heeft ‘’aangedaan’’…

Voel dan waar het je raakt. Wees boos op die ander. Dat mag. Waar zit het. Die geraaktheid. Wat is het. Hoeveel. 
In jóu. En deel dat vervolgens met die ander. Sluit je in ieder geval niet af maar ga juist die verbinding aan. En niet met allemaal anderen wat er is voorgevallen tussen jou en ‘’die persoon’’ maar juist met de betreffende persoon die jou zo heeft gepijnigd met iets. Kom erop terug, vind moed, maak ruimte en tijd en vraag dat die persoon ook te doen. Natuurlijk niet met zomaar een voorbijganger of een vage kennis. Wel met een goeie vriend of vriendin, dierbare.

Er kan zo’n groot cadeau voor beide in schuilen! In en met elkaar kom je toch naast de liefde ook de pijn en de wonden tegen. Daar ontkom je niet aan als je bezig bent in intense helingsprocessen van dit en vorige levens. De tijd dat het niet meer nodig is omdat we geheeld zijn, is onderweg maar tot die tijd zullen er triggers, etter-en brandwonden zijn. 
Als je uit onmacht of gemakzucht om de pijn heen walst en de ander maar de schuld geeft van jouw pijn, valt er weinig te winnen. Als je dat vingerwijzen ook nog eens vaak doet, bouw je alleen maar karma op totdat je de vinger in eigen boezem durft te steken en bereid bent te voelen waar jouw angel, beurse plek of ontstekingshaard zit. Door de vinger maar naar de ander te wijzen, sta je stil en creëer je dezelfde cirkels. Daar wil je juist uit!

Het aangaan in die verbinding met elkaar, ligt een grote schat. Daar ligt een enorme healing en kracht. En verdieping.
Sluit je niet af. En houd daarmee de ander niet verantwoordelijk voor jouw pijn. Straf de ander niet door het ‘’knipwerk’’ en pleeg ook geen boetedoening. Blijf niet maanden boos: het schaadt jouzelf en ook de ander. Die verdient die energetische geweldpleging niet van projectie en vingerwijzen. Geen neus in de wind, geen schouders eronder, niet ‘’erboven staan’’ (waar boven?) maar op gelijke voet delen. Is dat niet wat we met elkaar te doen hebben? Is dat niet die heling die we elkaar kunnen geven?
Laat dingen niet onuitgesproken, zodat ze een eigen vervreemd leven gaan leiden. En sja, het zal niet altijd lukken, de ander vindt het misschien bedreigend of lastig, wil de dans ontspringen, dat kan. Maar doe in hemelsnaam altijd 1 poging. Het kost moeite, energie en discomfort. En dat willen de meesten liever niet. Maar het zal lonen. Daar geloof ik heilig in. Bij de juiste mensen althans. De mensen die jou echt willen in jouw leven.

Je afsluiten op een diepere laag verwondt juist jouzelf én de relatie met de ander. En misschien heb je het niet eens dóór dat je dat doet! Is het de macht van gewoonte om de eigen wond te willen afdekken.
Het ”zonder communiceren de verbinding verbreken” is ook niet eerlijk: het geeft de ander namelijk het onbestemde gevoel van ‘’slecht zijn’’, er moet iets grondig mis zijn opeens want waarom reageert de ander zo. En er worden allerlei valse signalen op de ander afgevuurd die hij niet kan begrijpen. Omdat er niet uit kwetsbare openheid wordt gedeeld.

En wanneer dit niet bewust is, zal deze herhaaldelijk contact gaan zoeken om de harts-laag weer te vinden. En elke keer wordt dan weer echt contact afgehouden of wordt deze persoon niet meer toegelaten op het niveau waar het eerder wel mocht zijn. Want de ‘getroffen’’ persoon verwijt immers, plaatst zichzelf hoger (om zo de eigen pijn maar niet te voelen) en wil noch de eigen wond likken, noch aankijken. 
Het zal niet altijd lukken want er zijn er 2 nodig die willen delen en werkelijk verbinden. Maar probeer. Altijd. Stap uit die afstand. Maak jezelf niet onbereikbaar. Kies niet die ogenschijnlijk makkelijke weg van uitstappen. Het is een enorme manipulerende bypass. Van je eigen shit onbewust of bewust willen neerleggen bij de ander.

Wanneer beide kiezen voor openlijk delen en luister , dan is er groei. Geen verwijten maar zeggen waar de pijnscheuten hardhandig binnen kwamen zeilen. Kies er niet voor om eens (onbewust vaak) gepijnigd door de ander om dan de tent maar dicht te gooien of het contact vanaf nu verder oppervlakkig te houden. Dat gaat rafelen en dát doet pas pijn!
Het is niet wijs of spiritueel. In mijn ogen niet. Het is in wezen ondermijning en weigeren om te kijken naar het geheel i.p.v de al aanwezige wond bangig te beschermen. En erger: de ander er verantwoordelijk voor te houden.

Zoek elkaar na een confrontatie op. Check vrij hoe het is. Luister en deel. Niemand poogt de ander opzettelijk pijn te doen. We zijn allen gelijken hier op aarde. Als het bedoeld is weer één te worden met elkaar, is communicatie een menselijk middel tot. Want in die wrijving zit een prachtige uitnodiging tot nabijheid. <3

Als de deur echter herhaaldelijk dicht blijft, of in een oppervlakkige, afschermende stand blijft staan, sluit dan op een gegeven moment ook jouw hartsdeur. Die pogingen van willen verbinden worden niet gewaardeerd of niet opgemerkt en kun je beter gebruiken voor degene die wél samen willen groeien. Maak dan eenvoudig ruimte voor nieuwe mensen die moedig zonder vreze kiezen voor een steeds diepere verbinding en het volle leven met jou willen vieren.

Amen.

Transparantie brengt Liefde.

Vermoeiend om te horen wat er niet gezegd wordt

Te voelen wat verzwegen wordt

Hoe mooi is het om gewoon open te zijn?
Met jezelf
met elkaar
In alle boven- en onderlagen transparant.

Gewoon open
Verbindend
Luisterend 
Gooi weg die oude stemmen van argwaan en angst.
De oude afhoudende paden van rollen en verstoppertje spelen

De enige weg voor mij 
om in liefdevolle kracht verder te gaan…
Voelen en leven wat er werkelijk speelt.
In het AL
wordt toch al-les al gehoord en gevoeld

Waarom zou je dat geweld aandoen?

Stilte

In de stilte
ontvouwt zich alles

De stilte draagt zoveel geluiden

Een slappe lach
weerklinkt totaal anders

Een traan spreekt alle talen

wanneer de stilte gehoord wordt

Ruimte

Ik kom de laatste tijd best wat vrouwen in mijn omgeving tegen die bezig zijn met het thema: “ruimte innemen”.
Een welbekend en herkenbaar onderwerp voor veel mensen schat ik in.
Daarbij wordt het thema uitgeleefd door bewust veel ruimte in te nemen. Als een soort inhaalslag om zo de balans alsnog te herstellen.Voor al die keren in het verleden waarin hen ruimte werd ontnomen of waarin er wel ruimte was maar waar door angst bijv. geen gebruik van kon worden gemaakt. 
In de meeste gevallen wordt er dan plots zoveel ruimte ingenomen dat het ten koste gaat van de ander. Immers, het interne thema wordt uitgespeeld in de buitenwereld.
Ergens klopt daar iets niet.
Behoefte aan ruimte moet zich naar mijn weten intern afspelen. Emotionele eigen rommel moet worden opgeruimd zodat van binnen er nieuwe Eigen ruimte wordt gecreeerd. En waarin er ook ruimte is voor de ander en er niet alleen wordt blindgestaard op het eigen thema: ” ik wil en moet ruimte innemen. En wel nu….”
Van binnen de pijn voelen en doorvoelen maakt vanzelf die gewenste ruimte vrij. 
Zodat het niet kunstmatig bij en van anderen moet worden geplukt.
Eigenlijk zet je het thema dan alleen maar voort, alleen vanuit een andere hoek.

Naar de essentie

In de 6 jaar waarin ik readingen ben gaan geven, zijn de stenen mijn vrienden geworden. Ze horen bij me. Dat klinkt wat overdreven of dramatisch misschien maar ze zijn inmiddels zo vertrouwd geworden.

De grotere moedersteen en de 12 kleinere steentjes van het stenenorakel zijn door de jaren heen mijn ”gereedschap” geworden. De één heeft een hamer als gereedschap, de ander het ankhteken, ik de stenen. Samen met mijn gidsen die steeds beter tot me door kunnen dringen en mij beelden, cijfers of maanden laten zien, zijn de stenen de opstap, de intrede geworden om tot Essentie door te dringen. Meestal dan. Want met heel veel stof, zware bakstenen of stalen platen ervoor lukt het mij ook niet. Niet in een paar keer. Maar vaak is de informatie die dan vrijkomt ook al genoeg.

Een gevoel van grote dankbaarheid overweldigde me net, soms kunnen gevoelens je zo overvallen. Dankbaar dat ik dit kan doen en dat deze tool tot mij gekomen is. 
Voor anderen maar ook voor mijzelf.
Elke keer als ik de stenen met de huizen en symbolen intuitief interpreteer, geeft het mijzelf helderheid en kracht.
Elke keer wanneer ik een reis maak – zonder de stenen overigens – naar innerlijke kinddelen dan heel ik mijzelf ook. Elke keer wanneer ik met kralen een familieopstelling mag doen, heel ik mijn eigen plek in het hele systeem ook.

Op de beurs van zaterdag vroeg een vrouw, wijzend op mijn banner, wat nu precies een innerlijk kindhealing is. Ik had het begrip maar eens op de banner gezet. Ook weer een heel proces om me op dit gebied zichtbaar te maken, maar dat is weer een ander verhaal.
Ze was geinteresseerd maar leek ook bang en afwachtend. Haar lichaamstaal sprak boekdelen.

Ik legde haar uit dat het niets anders is dan een reis samen maken om kinddelen van haarzelf uiteindelijk weer te integreren met haar essentie. Haar volwassen vrouwzijn.
Innerlijke kinderen die verstopt zijn geraakt, ondergesneeuwd, bang of boos zijn gebleven, niet meer willen meedoen, zijn afgehaakt of eenzaam, bevroren, in de steek gelaten of verwaarloosd…..Ze zijn niet weg, alleen afgesplitst.
Ze kunnen zorgen voor innerlijke onrust en emotioneel gewiebel. Emoties die uit de pan vliegen, hebben vaak een ontstekingshaard ergens in de vroege jeugd. De vrouw knikt bedachtzaam.
Ze zijn namelijk altijd bewaard gebleven en willen dolgraag weer meedoen en thuiskomen maar weten niet meer goed hoe. Vaak wijzen wij ze als volwassene zelf ook af. Als we ze opzoeken en ermee gaan communiceren en echt luisteren, komen ze uit hun verdomhoekje en integreren ze vaak als vanzelf.
Ik heb daar zelf ook een hele reis in gemaakt hoor, vertel ik haar. En nog steeds…

Het gezicht van de vrouw heeft al die tijd vol aandacht geluisterd. Oke, dat klinkt niet eens zo eng, lacht ze. Zeker niet, zeg ik haar. Heel misschien kom ik nog wel eens bij je voor zo’n reis. 
Neem je tijd, zeg ik nog terwijl ze aanstalten maakt om weer door te lopen. Timing is heel belangrijk en je voelt vanzelf die roep….

De laatste tijd gaat een reading met de stenen heel vaak over in een innerlijk kindreis. 
Vaak na 1 of soms meerdere innerlijke ”kindreizen” ontstaat er meer blijdschap, vrijheid, energie, een gevoel van compleetheid of rust. 
Voor de vrouw op de beurs is het misschien nog niet de tijd maar het heeft haar wel aan het denken gezet.
Voel jij die roep van binnen al wel een tijdje en wil je vanuit liefde jouw eigen authentieke delen weer ophalen zodat je weer meer een geheel wordt en kan leven zoals jij wilt? Je kan dit zelf namelijk! De enige die dit kan, ben jij!

De functie die woede heeft.

De functie die woede heeft

Behoud altijd die kracht tot onmiddellijk handelen. Behoud dat vermogen tot kwaad kunnen worden. Als een situatie daarom vraagt. Voor vrouwen en sommige wegen in spiritueel land wordt woede en zelfs boosheid nog steeds gezien als iets slechts, iets waaraan stevig gewerkt moet worden. Het spiritisme die ‘’lastige’’ emoties wil onderdrukken omdat het niet verlicht zou zijn. Vrouwen die die kracht niet eens meer kennen en er bang voor zijn.
Sta juist die emoties toe, geef ze bestaanrecht: er zitten waardevolle boodschappen in en zoveel liefde. Voor jouzelf.
Het is heel gezond om op iets ongezonds krachtig te reageren. Woede is dan een ultieme schoonmaker en grenstrekker. Die functie is onmisbaar. Duw die kracht niet weg, ga hem ook niet analyseren wat jouzelf weer ontkracht of stap in de valkuil van het eeuwige gespiegel.
Het is er niet voor niks, het heeft een doel. Laat dat moment niet liggen.

Ik merkte dat eergister weer eens op. Ik kreeg onverwachts zoveel oordelen, aantijgingen en hardheid over me heen. Oordelen van een ”vriendin” over mijn plaatsingen op facebook, hoe zij mijn leven zag, over mijn relatie, mijn werk… 
Alles werd naar beneden gehaald. Het waren háár oordelen. Ik stond versteld, snapte er niks van. Geen open gesprek was mogelijk met wederzijds gehoor en luister toen ik haar iets wilde vertellen. Toen werd de deur dicht gedaan want ik triggerde haar en daar was ze niet van gediend. 🙂
Dat deed bij mij voorgoed de deur sluiten. Vertrouwen en veiligheid waren immers geschonden.
Wat als nu de énige les is om zaken te elimineren die niet goed zijn en nee te zeggen tegen allerlei ongenoegens en projecties die via mij worden afgevloeid. Diep in mij stuwde in ieder geval die kracht op. Ik was woedend. Vooral ook toen mij niet de ruimte werd gegeven er iets over te zeggen. En ik kon die woede helemaal hebben. Als een zinderend wild paard trok hij door mijn lichaam. Ik liet hem gaan. En het was op de één en andere manier nog lekker ook.
Reageer gezond op ongezonde shit. Accepteer niet het onacceptabele. Die knop weer vinden van: tot hier en niet verder. Die was ik best lange tijd kwijt geraakt. En ik was dankbaar dat die a la minuut mij gepresenteerd werd.
Behoud die kracht van kwaad kunnen en mogen worden of weet hem opnieuw te vinden. Die levenskracht. Zonder schuldgevoel. En na die situatie werd er opeens zoveel duidelijk. Zo fijn ook weer. De ziel laat zich via emoties horen, welke richting goed is, welke mensen, welke niet meer.

Die knop van boosheid/woede moet zéker niet elk moment aanslaan – dat is weer another story – maar op cruciale momenten in je leven: voel hem, eer en gebruik het! Na de inwendige orkaan heb ik maar een stevige wandeling gemaakt waarin de wind mij gaf wat ik nodig had: de lucht lachte me toe , het onweer klaarde en de naalden en haken werden uit me getrokken.

Dank je wel A. Je haalde zonder het te weten die enorme reinigende stuwkracht omhoog. De knop van tot hier en niet verder werd even heel duidelijk neergezet. Ik hoef niet iedereen te houden, het is goed om ook afscheid te nemen als het leven daarom vraagt. Het leven zoekt die balans toch altijd zelf weer op. 
Kwaadheid is een legitieme vorm en energie waarin heel veel liefde kan zitten. Als die wordt toegestaan, raast de storm over en blijven er ook geen losse eindjes, rancune of andere sluimerende emoties en haakjes over die op een gegeven moment wél ziekmakend kunnen worden. Voor alle partijen…
En zo kan ik ieder moment weer eren.
Ook de moeilijke en pijnlijke.

© Sandra Doosje

De innerlijke man van de vrouw

De innerlijke man van de vrouw

De innerlijke man van de vrouw – het yanggedeelte van ons zijn – is in eerste instantie bedoeld voor de innerlijke vrouw HERSELF ! Vrouwen gebruiken in deze maatschappij zo vaak eerst hun (daad)kracht en acties voor de buitenwereld (het zorgen bijv.) en zijn zo teveel op de ander gericht, vooral als de buitenwereld passief is of behoeftig. Och, onze vrouwenharten hebben altijd nog wel een restje over……..Nee dus!
In plaats van de daadkracht in eerste instantie aan henzelf en hun leven te besteden, wordt die zomaar als gewoonte weggegeven waardoor ze op raken en geirriteerd en als dit patroon lang wordt volgehouden en mogelijk nog aangevuld met een onvermogen tot ontvangen: uitgeput.

Maar wanneer ik zelf mijn vrouwelijke intuitie voel en aan mijn impulsen gehoor wil geven, dien ik mijzelf dus het beste om die innerlijke man eerst achter mijzelf te voelen, zonder hem onbewust weer uit te leveren aan buiten. Waardoor we ons zelf eigenlijk in de steek laten. Naderhand ga je dat altijd voelen. 
Sluit je ogen eens en voel die innerlijke mannelijke energie eens achter je staan. Heel dichtbij, als deel van jou en beschermeling van jouw eigen vrouwelijk zijn. Omhuld. In liefde en zorg. Voor jou.
Besteed ”hem” niet uit aan anderen als jij hem zelf eerst nodig hebt. Opdat de innerlijke vrouw altijd haar eigen innerlijke man nodig heeft en zo heel en energiek blijft. Zo blijft ze bij zichzelf, is zij van nature beschermd en begrensd en bekrachtigt ze haar eigen heelheid en liefde.

© Sandra Doosje

Stroom van verbinding

Stroom van verbinding

Blijf niet investeren in hen, 
die alleen jóu laten uitreiken.
Die weten dat jij dat wel doet,
of niet doet omdat zij geen idee hebben
omdat zij simpelweg niet met jou bezig zijn.

Stop maar met blijven verbinden,
als er geen stroom of initiatief wederkeert.
Laat maar los dat kind-patroon, 
lief kind, 
van niet gezien-zijn en van maar blijven geven.
Dat oude overlevingsstuk dat jou niet dient maar verzwakt.
Geniet maar van wat er vanzélf naar jou toe groeit. 
Dat wat je zó niet gekend hebt.

Laat los het eenzijdige uitreiken en voel de liefde in het leven 
dat ook naar jóu mag worden uitgereikt.
Wanneer dat niet gebeurt, 
laat dan los zonder wrok of teleurstelling.
Het is enkel niet de juiste connectie.
Voor jou.

Blijf niet eenzijdig water geven of zonlicht verspreiden. 
Want wanneer er herhaaldelijk zonder blijdschap op jou wordt gereageerd
maar met nalatigheid
of ‘’geen tijd’’ 
is het de hoogste tijd vastberaden naar een andere haven te varen
Om echt thuis te komen,
bij degenen die jou ook vieren.

© Sandra Doosje

De wereld kan niet zonder.

De wereld kan niet zonder

Nu het weer donkerder wordt en er vast een koude winter voor de deur staat – stiekem hoop ik dat – is het fijn om de warmte ook weer bij elkaar te zoeken. Ik bedoel fysieke ontmoetingen. Met aandacht, hoofd en hart bij elkaar. Ik kan me steeds meer zorgen maken over het gebrek aan echt menselijk contact. Overal lijkt de mobiel bijna een vervanger te zijn geworden. Geen aanvulling meer maar regelrecht een invulling. Wat resulteert in kort en vluchtig contact tussen mens en mens. En het ergste: dit wordt doodnormaal gevonden!

De grootste en wereldlijke informatieverstrekker die de komst van de gsm en de computer de laatste 20 jaar heeft ingenomen kent zoals iedereen weet ook een keerzijde: allereerst de schrikbarend toegenomen straling van wifi-golven met alle dramatische gezondheidsgevolgen voor de mens maar ook het ontbreken van echt contact. Echte, diepe verbinding. Tussen mens en mens maar ook tussen mens en dier. De paradox: de enorme verruiming door de instroom van allerlei communicatiemiddelen waardoor wij kunnen corresponderen van en naar alle gebieden van de wereld én tegelijkertijd de verenging en verarming van waarlijk fysiek en emotioneel gevoelscontact.

Ik realiseer me terdege hoe mijn wereld bijvoorbeeld door facebook enorm is uitgebreid. Met ruim 1400 ‘’vrienden’’ kan ik mijzelf laten zien, mijn bedrijf op de kaart zetten en lees ik wat bij hen speelt. En tegelijkertijd als ik niet oppas, raak ik versplinterd en versnipper ik mijzelf, gaat de focus van binnen naar buiten. Door teveel bezig te zijn met social media maakt mijn hoofd snel overuren en gaat dat ten koste van mijn rust, mijn lichaam en mijn mijmeringen aan zelfbeschouwing. Een lange dag ‘’je stierlijk vervelen’’ wordt niet aangemoedigd in deze drukke maatschappij maar kan wel een enorme verrijking en ontspanning zijn van je innerlijk leven. Helaas klinkt dat wat minder hip, een ‘’och ik heb het zo druk’’ geeft toch een veel interessantere indruk. En interessant willen we zijn.

Volle hoofden.

De gsm en computers zijn niet meer weg te denken uit onze leefwereld. Ze geven ons veel informatie en de wereld is letterlijk binnen handbereik. Er is gewoon geen  informatie meer waar je niet bij kan. En dat is handig aan de ene kant maar waarom zou je dat willen? Worden onze hoofden niet te vol en onze harten te leeg? Kijk, ik heb het niet over het ópheffen van het hele internetverkeer of mobiele netwerkverkeer, ik heb het over het inperken van ons overmatig gebruik.

Wie schreef ook alweer eeuwen geleden dat de mensheid ten onder zal gaan aan eigen technologische ontwikkelingen? En wat dacht je van Atlantis. Een hoogstaandebeschaving met progressieve en innovatieve uitvindingen op allerlei gebied, teloor gegaan aan zijn eigen vooruitgang.

Irritante onderbreking.

Wanneer mijn lief met de telefoon in de aanslag een gesprek met me voert, voel ik me onrustig worden. Of erger, als hij midden in ons gesprek er een paar keer uit gewoonte op kijkt. Misschien ben ik te ouderwets of hanteer ik te hoge maatstaven maar als verbinder- pur- sang, voel ik me er niet goed bij. Ik wil in een gesprek oogcontact en wederzijdse aandacht. Ik wil verbindingen en uitwisseling in rust zonder allerlei nodeloze afleidingen en storingen.

Ik raak de draad kwijt wanneer te vaak de aandacht verslapt of onderbroken wordt en de interesse naar een doods apparaat gaat. Er zit dan gewoon een immens irritante stoorzender tussen. Niet dat ding is de stoorzender overigens, wel de keus om daar veel op te kijken. Een killer tussen twee mensen. Een liefdesmoordenaar. Voor mij dan. ’’Gebruik dat ding als je alleen bent’’, roep ik dan. Ik wil een gesprek. Of niet. Maar niet half. Daar word ik doodmoe van en gefrustreerd. Het contact en de communicatie lekt weg en als dat herhaaldelijk gebeurt, denk ik: ‘’laat maar zitten’’.

De wereld kan niet zonder.

Afgelopen zomer met die zonovergoten uren in Nederland heb ik regelmatig op terras zitten schrijven. Wat ik om me heen zag, waren moeders (en soms vaders, in minder groten getale) met hun pasgeborenen in kinderwagens of baby’s in buggy’s. Moeders met de telefoon in de hand, kijkend met gebogen hoofd, geconcentreerd naar het apparaat. Druk append of bellend. En niet slechts luttele minuten.

Met pijn in mijn hart keek ik die taferelen aan. Als ik dan naar de baby keek, dan zag ik die om zich heen kijken, naar moeder zoeken, soms beginnen te huilen, een dikke pruillip trekken of stil wachten op mogelijk komend contact.

“Hoe moet dat later’’, vroeg ik me dan af, wanneer ze naar school gaan en ook veelal op de laptop, tablet of telefoon zullen zitten. Zij kennen het leven immers niet anders. Waar blijft de ruimte voor hun gevoels- en binnenwereld? Hun ontdekken en zintuiglijke waarneming van de fysiek wereld? Nu weet ik dat er een groot aantal ouders zijn die zich bewust zijn van dit fenomeen en andere keuzes maken maar ik vrees dat ze sterk in de minderheid zijn.

Mijn hart huilt. Kinderen hebben contact nodig. Aanraking. Liefde. Aandacht. Zij moeten gezien worden zodat ze zichzelf leren kennen, én de ander. Hebben uitwisseling nodig en een hart wat voldoende bij hen kan zijn. Zal het kind zich zo vroeg al niet eenzaam voelen?

Het is allerminst bedoeld om te oordelen of een vinger te wijzen. Ik wil enkel de gevolgen van dit wereldbeeld kenbaar maken en mijn zorg uitspreken. Het verbinden als sociaal aspect is noodzakelijk voor het welzijn van ieder mens.

Bewegen.

Daarnaast wordt het lichaam ondergeschikt gemaakt en veel te weinig gebruikt om te bewegen. In mijn lagere schoolleeftijd hingen we in de pauzes aan de rekstokken, renden ons rot, verstopten we ons achter schuren en bomen, schommelden we hoog totdat we bijna over de kop gingen en klommen in bomen. We gebruikten het lichaam voor wat het was en wat het kon. Je leerde daarin ook je grenzen kennen én je lichaam te bewonen. Elk lichaam heeft beweging nodig en niet alleen een opgroeiend kind. Ik weet nog toen ik op mijn dertigste mijn eerste auto kocht, ik in dat jaar zes kilo aankwam! Zes kilo’s gratis en voor niks.  Puur omdat ik de fiets niet meer pakte en met mijn kont in de auto zat. Lekker en gemakkelijk. En zo ook het gebruik van de laptop en de mobiele telefoon. Vroeger zocht ik informatie op in de bibliotheek en kopieerde ik stapels bladzijden; zat ik later in mijn studietijd met studiegenoten uren achtereen handgeschreven werkstukken te maken. Nu zag ik laatst vele studenten achter het scherm van hun Apple’s hetzelfde doen. Het is niet verkeerd. De tijd is veranderd. Zoveel sneller en digitaler. Maar het is niet meer in balans.

En ik mis het. Zelf lees ik het liefst met een boek in mijn handen. Dat geeft rust. Een e-book is superhandig als je bijvoorbeeld op vakantie gaat, maar ik kan er niet aan ruiken, ik kan de bladzijden niet krullen, kan er geen notitie in maken en ik zet het niet weg in mijn kast als naslagwerk. Ik weet het, Ik ben vast een romantische eind veertiger. En nee, het leven vroeger was niet beter. Of mooier. Maar het was wel meer een fysieke wereld. Met veel minder prikkels. Met meer stilte ook. Minder ruis door televisieprogramma’s en beeldschermen. En zoveel minder piepjes, deuntjes, belletjes in treinen en supermarkten.

Ik verlang er naar. Dat ik niet opzij hoef te gaan voor een tegemoet lopende voetganger die druk bezig is met zijn telefoon. Ik stap ook niet meer opzij. Ik roep nu meestal even: ‘’boeh’’. Daar schrikt de  apper van op. Het werkt eigenlijk altijd.  Ik hoef mij niet meer aan de kant te haasten en  door het verstoord opkijken van de apper is er toch even oogcontact geweest ….

© Sandra Doosje