Balans

Balans

Een vrouw heeft binnen de relatie ervoor te zorgen dat ze genoeg ontvangt opdat ze niet leeg, gefrustreerd en moe raakt in haar vrouwenhart.

Een vrouw heeft te zorgen dat zij aan zichzelf geeft en haar individu- zijn eert om zo haar gaven en kwaliteiten de wereld in te kunnen brengen.

Een man heeft binnen de relatie ervoor te zorgen dat hij genoeg geeft en aanwezig is in de relatie, opdat hij krachtig en liefdevol blijft in zijn mannenhart.

Een man heeft te zorgen dat hij zich in de buitenwereld dusdanig genoeg begrenst zodat hij sterk blijft en Thuis.

Met deze balans zullen de man en de vrouw elkaar dragen en voeden en Hartstochtelijk eren en liefhebben.

 

© Sandra Doosje

Geforceerd optimisme

Geforceerd optimisme

Hoe vaak nog kom ik tegen binnen ”afdeling spiriland” een soort omhooggehouden valse schijn aan positiviteit, aan optimisme, een hoog ”het is goed”-gehalte. Een wegduwen van andere emoties alsof die schadelijk en minder zouden zijn.

Boosheid, verdriet, razernij, opschudding, weerstand, wanhoop, angsten, somberheid en twijfels, als gevolg van niet verwerkte pijnervaringen horen nu eenmaal ook bij het aardse leven.

Dit lijkt wel een soort goeroe-achtige stroming die mijns inziens niets te maken heeft met heelheid of groei. Het pretendeert ”verder” te zijn dan de ander. Dat kan niet, ieder loopt zijn eigen pad. Ieder is zo ver waar hij heeft te zijn.

Wanneer je je diepste en ”laagste” emoties kan aannemen en opnemen tezamen met jouw ”hoogste”emoties, jouw hogere zelf, komt jouw ware wezen van nature in het licht te staan. In licht, in kracht, in liefde.

Wanneer die 2 energieën samenvloeien en niet meer uit een besef van vals spiritisme bijna arrogant worden afgewezen binnen het zelf of bij de ander, komt er een nieuwe stroom, een nieuwe Jij. Daarin worden zogenaamde ”afwijkende” , afkeurende of ”minderwaardige” energieën omarmd en veranderen als vanzelf qua vorm en structuur.

Het zogeheten andere ”het is allemaal zo geweldig-model” en simpelweg het over andere lagen heen dansen opdat die eigenlijk niet gevoeld willen worden, werkt een indeling van goed en slecht in de hand en kan zo nooit heelheid bevorderen.

Het hoogste van jezelf komt naar voren als je je kan en durft te verbinden met het laagste in jezelf.

 

© Sandra Doosje

Pippi

“Pippi”

 

In vakanties worden televisieseries vaak herhaald. Vanochtend, onder het genot van een bak sterke koffie, zag ik een stukje van de avonturen van Pippi Langkous en op de één of andere manier bleef ik de hele aflevering kijken.

Die eigenwijze en vrolijke Pippi met haar sproeten en wijduitstaande vlechten; dat meisje dat we in de huidige tijd zouden labelen als ongetemd adhd-meisje of paardenfluisteraar, die gekke dingen uithaalt, de wereld ontdekt en zich nooit laat tegenhouden. Maar het behelst veel meer dan dat!

‘Pippi’ gaat over een oersterke persoonlijkheid die moedig haar hart volgt en een diep geloof in eigen kunnen heeft. Het gaat over een meisje dat de kracht van autonomie verstaat, zonder twijfels haar impulsen volgt en schaamteloos doet waar zij zelf zin in heeft. Die zich niet bekommert om onbezielde, opgelegde wetten van een of andere autoriteit maar die het vuur van haar eigen hart volgt en het leven zorgeloos en onvermoeibaar avonturiert. Haar zin van het leven is de zin ín het leven.

Echter, het is ook een het meisje dat ondanks haar intense levensmoed en uitbundigheid niet onverschillig of egocentrisch is, die dol is op haar twee trouwe kameraadjes Tommie en Anika, die zielsveel van haar vader houdt en bij ieder afscheid tranen met tuiten huilt. Zij is het, die gul haar overvloed aan avontuur en goudstukken deelt.

Die Pippi, ik mag haar wel, ik mag haar zeer! Haar briljantste uitspraak is toch wel: “Ik zeg maar weinig, maar wat ik zeg is onzin”.

Je kunt je laten inspireren door bijvoorbeeld Eckhart Tolle, Paulo Coelho, De Dalai lama en andere wijsgeren, maar wat dacht je van de kracht, leiderschap en uniciteit van onze Pippi?

Zij heeft het wel begrepen!

© Sandra Doosje

Die dag

Die dag....

En toen kwam er die dag….
dat ik elke keer meer en meer voor mijzelf ging kiezen,
durfde te kiezen, niets te verliezen had dan enkel dat te doen.
En afstand ging houden
van al wat mij niet meer diende,
en zo diep ingesleten rollen los ging laten
door ze zelf eindelijk te zien.

Toen gebeurde het,
dat er eindeloze ruimte kwam
diep in mij
en mensen plots vanzelf wegbleven,
om als een bij andere bloemen op te zoeken.
Omdat ik ”ik” was en niet meer paste in het beeld
wat zij van mij hadden
en waar ik niet meer aan wilde voldoen.

Toen gebeurde het,
dat ik een vrijheid ging ervaren
van de Ja en de Nee,
Beschikbaar wilde zijn
in eerste plaats voor mijzelf en mijn weg,
voor al wie IK was en
wat door mij heen wilde leven.

Die ruimte aan mij
ontvouwde uit zelfliefde,
uiteindelijk als vanzelf,
maar niet gemakkelijk of vanzelfsprekend.

Die dag
dat ik dichter en dichter bij mijzelf kwam,
en mijn lief, mijn liefste schat
ook dichter en dichter bij mij en ik bij hem.

En een nieuwe omgeving zichtbaar werd,
met andere bijenvelden.
In hetzelfde zonlicht.

Ik koester die dag,
de eerste van vele die zullen volgen.

Afscheid is er niet,
Enkel, een andere realiteit.

© Sandra Doosje